จริงๆ แล้วในแง่หนึ่ง ถังเจินค่อนข้างจะกลัวพี่ชายคนนี้อยู่บ้าง
เพราะโจวซวี้ซือเป็นคนที่ mature และสุขุมเกินไป ดูเหมือนจะเข้ากับใครยาก
“พี่ชาย?” โจวซวี้ซือหยุดฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว แล้วหันมามองเธอ
เขามือหนึ่งล้วงกระเป๋า จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “นักเรียนคนนี้ เรารู้จักกันหรือ?”
ถังเจินตะลึงไปครู่หนึ่ง กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้พวกเขาไม่ควรจะรู้จักกัน
แม่ของถังเจินเพิ่งจะแต่งงานกับพ่อของโจวซวี้ซือตอนเดือนพฤษภาคม
ตอนนี้เพิ่งเดือนมีนาคม
อ้าว ถ้าอย่างนั้น ตอนนั้นแม่ของเธอแต่งงานแบบปุบปับเลยสินะ?
ถังเจินรีบโค้งตัวขอโทษทันที “ขอโทษนะคะ ฉันจำคนผิดไป” พูดจบเธอก็รีบวิ่งหนีไปทันที
โจวซวี้ซือหันกลับไป มองเห็นเพียงชายกระโปรงของเธอที่ปลิวตามลม และหางม้าที่สะบัดไปมา
พอเลขามาถึง โจวซวี้ซือก็พูดขึ้น “ผู้หญิงเมื่อกี้ น่าจะเป็นนักเรียนโรงเรียนมัธยมสังกัดมหาวิทยาลัยบี ฉันต้องการประวัติทั้งหมดของเธอ”
เลขานิ่งไปครู่หนึ่ง “ครับ”
ถึงแม้เมื่อกี้เขาจะยืนอยู่ไกล แต่เขาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแถวนั้น
เสียงเรียก “พี่ชาย” นั่นเขาก็ได้ยิน
ดูท่าทางผู้หญิงคนนั้นแล้ว เห็นได้ชัดว่ารู้จักกับคุณโจว แล้วทำไมอยู่ๆ ถึงบอกว่าจำคนผิดล่ะ?
-
พอลับสายตาโจวซวี้ซือไปแล้ว ถังเจินก็ถาม 111 ด้วยความยังไม่หายตกใจ “สามเส้น เมื่อกี้ฉันเผลอเรียกโจวซวี้ซือว่าพี่ชาย จะมีปัญหาอะไรมั้ย?”
111 พูดอย่างไม่ใส่ใจ [ไม่มีปัญหาหรอกเจิน เขาไม่สำคัญอะไร เธอกลับมาคราวนี้ก็แค่ทำให้พระเอกมีระดับความรู้สึกดีต่อเธอก็พอ ที่เหลือไม่ต้องสนใจทั้งนั้น]