เหรินเหยียนจิงกล่าว "เพราะฉะนั้น ไม่ต้องกังวล และไม่ต้องตื่นเต้น"
"แค่รอฉันอย่างสงบก็พอ"
แต่ว่าจริง ๆ แล้ว เหรินเหยียนจิงมีบางอย่างที่ไม่เข้าใจ
เวลาคิดถึงอนาคต ไม่ควรใช้คำว่า 'คาดหวัง' 'จินตนาการ' 'ปรารถนา' แบบนั้นหรือ?
ทำไมเวลาถังเจินพูดถึงเรื่องอนาคต สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาคือความกังวลและความตื่นเต้น?
เธอกังวลอะไร?
แล้วเธอตื่นเต้นอะไร?
คุยมาถึงตรงนี้ ถังเจินไม่กล้าพูดอะไรเพิ่มอีก เธอรู้ว่าพระเอกมีไอคิวสูง ดังนั้นจึงไม่กล้าคุยลึกต่อ กลัวเขาจะคิดมาก
เธอดึงมือเหรินเหยียนจิงไปยังโซนนิทรรศการอื่น "มาดูผลงานของคนอื่นกันเถอะ"
เหรินเหยียนจิงไม่ใช่พูดหรือว่า ถ้าเธออยากคุยเรื่องศิลปะก็คุยกับเขาได้?
งั้นก็เริ่มที่ศิลปะก่อนเถอะ
ยังไงก็แค่ไม่คุยเรื่องเดิมต่อก็พอ
แล้ว ถังเจินก็ได้เห็นอีกด้านหนึ่งของเหรินเหยียนจิงเป็นครั้งแรก
"ผลงานชิ้นนี้แข็งไปหน่อย เก่ง แต่แข็งทื่อ"
"ชิ้นนี้? เธอว่าโอเค? ฉันว่าไม่ โหระเอียดเกินไป"
"ชิ้นนี้ก็พอใช้ได้ แต่ก็ยังห่างจากของเธอมาก"
ถังเจินกลัวว่าคำวิจารณ์ของเขาจะโดนเจ้าของผลงานได้ยิน
เธอโกรธจนบีบข้อมือเขา แล้วพูดเสียงเบา ๆ "เหรินเหยียนจิง ตั้งใจหน่อยสิ!"
เหรินเหยียนจิงมองเธอ "ตอนนี้ฉันตั้งใจมาก"
ตั้งใจวิจารณ์มาก
คำวิจารณ์ของเขา เป็นคำวิจารณ์ที่จริงใจที่สุดในใจเขาจริง ๆ
111 พูดอย่างเคร่งขรึม [เจิน ฟิลเตอร์ของพระเอกที่มีต่อผลงานเธอ ดูเหมือนจะหนาไปหน่อย]