ถังเจินรู้สึกผิดมาก
ทั้งที่จริง ๆ แล้วมันไม่เกี่ยวกับพัพพี้เลย มันก็แค่หุ่นยนต์หมาไร้เดียงสาตัวหนึ่ง แต่ตอนนี้กลับต้องมาส่งเสียงเห่าเหมือนกำลังขอโทษเธอ
เหมือนกับกำลังแกล้งเด็กน้อยเลย
ถังเจินก้มลง ยื่นมือไปจับเข่าของตัวเอง ผมเส้นสลวยสยายอยู่ข้างแก้ม เธอพูดเสียงเบา "ขอโทษนะ"
สองคำนี้พูดกับพัพพี้ ถึงมันจะแค่หุ่นยนต์หมาก็เถอะ
เหรินเหยียนจิงประคองใบหน้าเธอขึ้น คิ้วขมวดเล็กน้อย "ทำไมร้องไห้ล่ะ?"
ถังเจินเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเธอร้องไห้
000 พูดเสียงอ่อย [เจิน เป็นอะไรไป? ภารกิจยากเกินไปเหรอ? ไม่เป็นไรนะ ภารกิจเสร็จแล้ว ครั้งหน้าถ้ายากเกินไป จะถอนตัวก็ได้นะ]
สาวงามน้ำตาร่วงก็ยังงดงาม
โดยเฉพาะถังเจิน ใบหน้าขาวผ่องมีหยาดน้ำตาใส ๆ หนึ่งหยดเกาะอยู่ เพิ่มความรู้สึกเปราะบางราวกับตุ๊กตาสวย ๆ ที่ถูกทำให้เสียหาย
เหรินเหยียนจิงดวงตาคมเข้มขึ้นวูบหนึ่ง
เพื่อนร่วมทีมมองหน้ากัน ต่างเข้าใจกันเป็นอย่างดี ทิ้งห้องแล็บไว้ให้พวกเขาสองคน จางเหมี่ยนถึงกับเอาใจช่วยปิดประตูห้องแล็บให้พวกเขาด้วยซ้ำ
ถังเจินเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเศร้า
อาจจะเศร้าที่ต้องข้ามเข้ามาในหนังสือเพื่อเร่งทำงานภารกิจ หรืออาจจะเศร้าที่โลกใบนี้ยังแปลกหน้ากับเธอมากเกินไป
แน่นอนว่าสาเหตุที่ตรงที่สุดก็คือ เธอเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ ไปเตะหุ่นยนต์หมาไร้เดียงสาตัวหนึ่ง
แต่สุดท้ายหุ่นยนต์หมากลับขอโทษเธอ
เธอต้องทำตัวให้เข้ากับคาแรคเตอร์นางรองที่เจ้าเล่ห์ ตื้นเขิน โง่เขลา แต่ดูเหมือนเธอจะทำได้แย่มาก
เธอทำอะไรก็ไม่ดีสักอย่าง
เหรินเหยียนจิงใช้ปลายนิ้วเช็ดหยาดน้ำตาบนใบหน้าเธอ "พัพพี้เป็นหุ่นยนต์เป็นเพื่อน..." เอ่ยขึ้น "ตามทฤษฎีแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันก็ไม่สามารถนำความเสี่ยงหรือปัญหามาสู่เจ้าของมันได้"