เรื่องการไปแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นไม่กี่วันแน่นอน
เพียงแต่ว่า ช่วงสองสามวันก่อน ถังเจินติดเหรินเหยียนจิงมาก เกือบทุกวันทั้งคู่ก็ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน และเขาไม่เคยพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ถ้าไม่ใช่นางเอกมาหาเธอ คงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าที่เธอจะรู้เรื่องนี้
ถังเจินนั่งอยู่ที่สนามกีฬา แล้วถามว่า "สามเส้น นางเอกบอกว่า พระเอกปฏิเสธการไปแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศเพราะฉัน"
คำพูดของนางเอก เธอไม่ได้เชื่อทั้งหมด แต่ก็ไม่ได้ไม่เชื่อเลยแม้แต่นิดเดียว
111 [น่าจะใช่แหละ เจิน แต่พระเอกเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขามีสิทธิ์ตัดสินใจชีวิตของตัวเอง]
[ไม่ว่าจะเพราะเธอหรือเปล่า เจิน นี่คือการตัดสินใจที่เหมาะสมที่สุดของเขา ณ ตอนนั้น เรื่องที่นางเอกพูดอะไรเช่น อย่าถ่วงพระเอก ฟังแล้วก็ช่างมันเถอะ]
ถังเจินถูกประโยคท้ายๆ ของสามเส้นทำให้หัวเราะออกมา
เมื่อเหรินเหยียนจิงเดินมา สิ่งที่เห็นคือภาพเธอยิ้มจนตาหยี
แสงพระอาทิตย์ยามเย็นตกลงบนตัวเธอ แต่งแต้มด้วยสีส้มอุ่นๆ
ภาพนั้นงดงามราวกับภาพวาด
เขาก็เผลอยิ้มตามไปด้วย เดินขึ้นบันไดไม่กี่ก้าวมาถึงหน้าถังเจิน "ที่รักกำลังหัวเราะอะไรอยู่?"
ถังเจินกระพริบตาด้วยความแปลกใจ "เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ตรงนี้?"
"ระหว่างทางถามมาหน่อย"
ถังเจินในฐานะนักเรียนดาวเด่นของคณะนิเทศศิลป์ แทบทุกคนรู้จักเธอ ไม่มีทางเลือก ใครจะไปไม่สังเกตเห็นใบหน้าที่สวยขนาดนั้นกัน