ถังเจินเขียนเสร็จก็วิ่งน้อย ๆ ไปที่ต้นไม้เพื่อผูกแผ่นป้ายขอพร
ตอนนี้เหรินเหยียนจิงเขียนใกล้เสร็จแล้ว สิ่งที่เขาเขียนคือ:
ขอให้เด็กน้อยถังเจิน: ทุกปี ๆ มีแต่ความสุข และทุกวันติดพี่ (เหรินเหยียนจิง) ให้มากขึ้นอีกหน่อย
เสิ่นเฉวียนหลี่แอบดูอยู่ข้าง ๆ พอดูจบก็อดพูดไม่ได้ "แบบนี้ไม่ใช่นะครับหัวหน้าทีม ตอนท้ายนั่นเป็นสิ่งที่ตัวคุณเองอยากได้ใช่ไหม?"
เขามองถังเจิน เห็นว่าเธอไม่ทันสังเกตตรงนี้ ก็พูดเสียงเบา "ไม่เพิ่มอีกประโยคอย่างขอให้สมหวังดังใจนึกหน่อยเหรอ?"
เหรินเหยียนจิงหยิบแผ่นป้ายเดินไปทางถังเจิน "มีฉันอยู่เธอก็จะสมหวังดังใจนึก"
เสิ่นเฉวียนหลี่: ...
เขาพูดไม่ออก ได้แต่อดทนรับการอวดรัก
ถังเจินเพิ่งผูกแผ่นป้ายขอพรเสร็จ เหรินเหยียนจิงก็เดินมา เขาแนบชิดอยู่ด้านหลังเธอ ผูกแผ่นป้ายบนต้นไม้
ถังเจินอยากจะหลีกที่ให้เขา แต่ปรากฏว่าเส้นผมถูกเข้ากับเสื้อของเขา
"เหรินเหยียนจิง นายเข้ามาใกล้ฉันเกินไปแล้ว!"
111 [โห ๆ ๆ]
เพราะวันนี้ทีม Future ต้องขึ้นไปกล่าวบนเวทีหลังโรเบิร์ตโชว์เสร็จ ดังนั้นวันนี้เหรินเหยียนจิงจึงใส่เสื้อสูทที่ฉูดฉาด มีพู่เงินห้อยเป็นสายระย้าอยู่ด้านบน ตอนนี้พู่เงินพวกนั้นก็ไปเกาะเส้นผมของถังเจินพอดี
เหรินเหยียนจิงรีบก้มลงมาจัดการ "เป็นความผิดฉันเองที่รัก เดี๋ยวก็เสร็จ"
เขาก้มหน้าค่อย ๆ แก้เส้นผมที่ติด พอเสร็จแล้ว ก็ถอดเสื้อสูทออกทั้งตัว แล้วโยนให้เสิ่นเฉวียนหลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
เสิ่นเฉวียนหลี่ตะลึงนิดหน่อย "หัวหน้าทีม เสื้อตัวนี้ไม่ใส่แล้วเหรอ?"