พี่ชายคนโตไม่ใช่คนที่จะถามคำถามแบบนี้สักหน่อย
โจวซวี้ซือเห็นรูปหมู่ที่โพสต์ในเน็ตหรือเปล่านะ?
หรือไม่ก็เห็นคลิปที่เหรินเหยียนจิงกับพวกเชียร์เธอ?
ไม่รู้ทำไม 000 กลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสังเวียนความรักจาง ๆ จากเจ็ดคำเรียบง่ายนี้
ไม่นะ นี่ต้องเป็นอาการคิดไปเองแน่ ๆ!
พระรองไม่เคยชอบลูกสาวของแม่เลี้ยงที่ติดมาด้วยเลยสักครั้ง
อีกทั้งเขาไม่ชอบคนหรือสิ่งของที่งดงามเกินไปเสมอ คิดว่าสิ่งที่งดงามเกินไปจะทำให้คนหลงผิดได้
ดังนั้นมันต้องรู้สึกผิดแน่นอน!
-
หลังจากถังเจินกับเหรินเหยียนจิงเจอกันแล้ว โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังไม่หยุดเลย
เป็นสายจากแม่ของถังเจิน คงจะโทรเร่งให้กลับบ้าน
ตอนแรกเธอก็แค่รอให้สายตัดไปเอง ต่อมาดังไม่หยุดก็เลยปิดโหมดสั่นซะเลย
เหรินเหยียนจิงสังเกตเห็น "ทำไมไม่รับสายล่ะ?"
ถังเจินกัดริมฝีปาก "แม่เรียกให้กลับบ้าน ฉันปฏิเสธไปแล้ว"
"อ้อ เป็นคุณป้าเหรอ" เหรินเหยียนจิงนึกถึงคราวก่อนที่ถังเจินแอบหนีออกจากบ้าน "คราวก่อนดึกเกินไป ไม่ทันได้ไปเยี่ยมท่านอย่างเป็นทางการเลย"
ถังเจินไม่คิดจะให้เหรินเหยียนจิงเจอกับแม่ของเธอ เลยตอบลอย ๆ ว่า "ไว้คราวหน้าก็แล้วกัน"
เหรินเหยียนจิงก็ไม่ได้ถามว่าทำไมแม่ของถังเจินถึงต้องให้เธอกลับบ้าน วันนี้ตอนบ่ายหกโมงโจวซวี้ซือมีการบรรยาย หรือโทรศัพท์สายนี้จะเกี่ยวกับโจวซวี้ซือก็เป็นได้
เขาหยิบกล่องเล็ก ๆ หรูหราออกจากกระเป๋าเสื้อ "ของขวัญ"
ถังเจินขยิบตาอย่างงงงวย "วันนี้เป็นวันอะไรหรือเปล่า?"
วันนี้ก็เหมือนจะเป็นแค่วันอาทิตย์ธรรมดาวันหนึ่งไม่ใช่เหรอ
เหรินเหยียนจิงย้อนถาม "ให้ของขวัญที่รักของฉัน ยังต้องเลือกวันอีกเหรอ?"