111 [อ๊ากกกกกก ]
ฝ่ามือของถังเจินชุ่มเหงื่อเล็กน้อยกับประโยคนั้น เธอพยายามกลั้นไม่ให้หัวใจที่เต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ แสดงออกทางสีหน้า แล้วพูดด้วยท่าทางจริงจัง "แบบนั้นไม่ได้"
แสงไฟอันเจิดจ้าของงานส่องเข้าตาเธอ ทำให้ดวงตาของเธอดูราวกับกระแสทองคำที่พลิ้วไหว
เป็นแสงที่สวยงามมาก
เหรินเหยียนจิงชอบจ้องมองดวงตาของเธอ มันใสซื่อและบริสุทธิ์มาก "ทำไมไม่ได้ล่ะ?"
ถังเจินเม้มริมฝีปาก "เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ฉันจะยิ่งรู้สึกโลภมากขึ้นเรื่อยๆ"
จะอยากได้สิ่งต่างๆ มากมายที่ไม่ได้เป็นของเธอแต่แรก
เหรินเหยียนจิงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มบางๆ "ที่รัก"
เขาโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเธอ "เธอโลภได้"
แบบนั้นเขาถึงจะมีแรงผลักดันมากขึ้น
ถ้าเป็นเขาในสมัยก่อน เขาจะไม่มางานแบบนี้
ยิ่งไม่ไปแย่งของรางวัลในงานกับผู้หญิงอีกคน
เขาไม่สนใจสิ่งเหล่านี้เลย
แต่จะทำยังไงได้ล่ะ?
เขาได้พบกับถังเจิน ฟันเฟืองแห่งโชคชะตาก็เริ่มหมุน
ทุกอย่างต่างจากเมื่อก่อนแล้ว
หูของถังเจินดังอื้อไปหมดในทันที
เธอไม่ได้ยินเสียงคนอื่นพูดชั่วขณะหนึ่ง
ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงกรี๊ดของ 111
เธอได้ยินเพียงประโยค "เธอโลภได้"
มันถูกต้องแล้วหรือ?
111 [ถูกต้อง ถูกต้อง เจิน อย่าคิดมาก ทุกอย่างมีฝ่ายรักษาเนื้อเรื่องคอยประคองอยู่!]
สักพัก ถังเจินก็ได้ยินเสียงพิธีกรพูดบนเวที "แอปเปิลลูกนี้ วิธีการแย่งชิงจะแตกต่างจากรอบที่แล้ว"
"ทุกคนคงทราบดีว่า แม้แต่ตอนนี้ ในบางพื้นที่ห่างไกล ก็ยังมีเด็กที่ไม่ได้เรียนหนังสืออีกไม่น้อย"
"เพื่อช่วยเหลือเด็กเหล่านั้น ให้พวกเขาได้มีโอกาสเรียนหนังสือ ดังนั้น เราจึงตัดสินใจนำแอปเปิลลูกนี้มาประมูล เงินที่ได้มา เราจะนำไปบริจาคให้กับเด็กที่ต้องการความช่วยเหลือทั้งหมดโดยไม่หักแม้แต่สตางค์เดียว"