ถังเจินหันหลังให้ ไม่มองเขา ในมุมมองของเหรินเหยียนจิง ท้ายทอยของเธอช่างงดงาม ผมยาวดำเป็นเงางาม ทุกสัดส่วนล้วนตรงใจเขาทั้งนั้น
แม้แต่ขดผมที่ท้ายทอยก็น่ารัก
เหรินเหยียนจิงโน้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าเธอ น้ำเสียงแหบพร่าอย่างมีเสน่ห์ “ที่รัก”
ถังเจินยังคงเบือนหน้าไปทางอื่น “ฉันไม่รู้จักคุณ”
หน้าห้องน้ำผู้คนเดินผ่านไปมา เหรินเหยียนจิงจึงจูงมือถังเจินไปหาที่เงียบสงบ
“กอดกันสักหน่อยก็รู้จักแล้ว” พูดจบ เขาก็ดึงเธอเข้ามากอดแน่นในอ้อมแขนทันที
ทั้งคู่ต่างเงียบไปชั่วขณะ
มันคืออ้อมกอดที่เงียบสงบยิ่งนัก
เวลาผ่านไปทีละวินาที
จู่ๆ เหรินเหยียนจิงก็เอ่ยขึ้น “จริงๆ แล้ว ช่วงวัยเรียนของฉันก็ไม่ได้ต่างจากคนทั่วไปเท่าไหร่ ทุกวันก็เรียนหนังสือ เล่นบาส อ่านหนังสือ บางทีก็เล่นเกม ช่วงปิดเทอมก็ไปเที่ยวต่างประเทศสองสามครั้ง นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว”
“ถ้า...ตอนมัธยมปลายได้รู้จักเธอก็คงดี”
ตอนประถมและมัธยมต้นอายุยังน้อยเกินไป ตอนนั้นหลังเลิกเรียนทุกวันเขาเดินกอดคอเพื่อนผู้ชายไปเล่นบาส ไม่ค่อยสนใจผู้หญิงเลย เธออาจจะถูกเขาทอดทิ้งเฉยๆ ก็ได้
มัธยมปลายถึงจะพอดี
การเรียนตอนมัธยมปลายสำหรับเขานั้นง่ายมาก เวลาว่างเขาจะช่วยติวหนังสือให้เธอได้ บางทีพวกเขาอาจได้เรียนโรงเรียนเดียวกันก็ได้
แน่นอน ตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน
โรงเรียนทั้งสองแห่งอยู่ใกล้กันมาก การพบหน้าก็สะดวก ยิ่งตอนนี้อยู่ใต้ชายคาเดียวกันก็ยิ่งสะดวกเข้าไปอีก