ถังเจินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "เพลงรักเพลงนี้เหรอ?"
เหรินเหยียนจิงพยายามซ่อนหูที่แดงระเรื่อ แล้วยอมรับออกไปตามตรง "ผมเตรียมมาเป็นพิเศษ"
เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เขาไม่รู้ว่าถังเจินจะมาดูการแสดงหุ่นยนต์ครั้งนี้หรือเปล่า และก็ไม่รู้ว่าถังเจินจะอยู่ที่มุมไหนของโลก แต่เขาก็ยังหวังว่าหากมีโอกาส ถังเจินจะได้ฟังเพลงรักที่เขาตั้งใจเตรียมไว้ให้เธอคนเดียว
อารมณ์ของโรเบิร์ต ก็สะท้อนความรู้สึกที่แท้จริงของเขาในตอนนั้น—
ห่อเหี่ยว และเหงาหงอย
111 [เฮ้อ เจินจื่อ พระเอกคิดมาตลอดว่าเขาทำอะไรผิดไปสักอย่าง]
ถังเจินกัดริมฝีปากล่างแน่น เธออยากบอกว่าเขาไม่ได้ผิด เขาทำดีมาตลอด
แต่ตอนนี้เธอเป็นแค่ตัวประกอบ เป็นแค่แฟนเก่า...
สิ่งที่เธอทำได้จึงมีเพียงความเงียบ
หลังการแสดงของโรเบิร์ตจบลง เสียงปรบมือกึกก้องดังขึ้นใต้เวที กระทั่งมีผู้ชมคอแข็งตะโกนว่า "อีกเพลง อีกเพลง!"
โรเบิร์ตส่งจูบปลิวให้ผู้ชม แล้วค่อย ๆ เดินลงจากเวทีด้วยขาจักรกล
ระหว่างที่โรเบิร์ตร้องเพลงอยู่บนเวที เหรินเหยียนจิงก็จับข้อมือของถังเจินไว้แน่นตลอดเวลา บางครั้งก็ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบคลึงเบา ๆ ที่ข้อมือด้านในของเธอ ไม่ยอมปล่อยแม้แต่วินาทีเดียว จนกระทั่งการแสดงจบลง ถังเจินถึงได้รู้ตัวว่าข้อมือของตัวเองถูกเหรินเหยียนจิง "กุม" ไว้มาตลอด