ลู่หยูหัวเราะเย็นเยียบ "ฉันไม่เชื่อว่าเหยียนจิงจะไม่ยอมมาสักที"
ใช่แล้ว ไม่ว่าจะเปิดเพลงหรือเคาะผนัง เป้าหมายของเธอกับหลีหร่านมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือการได้เจอเหรินเหยียนจิง
แต่เสียดายที่พวกเธอเจอพนักงานต้อนรับตั้งหลายคน กลับไม่เห็นเงาเหรินเหยียนจิงสักคน
จางเหมี่ยนและเสิ่นเฉวียนหลี่ก็มาลองเคาะประตูเหมือนกัน แต่พวกเธอไม่เปิด
ลู่หยูหน้าง้ำด้วยความโมโห "เธอก็ติดหนึบเกินไปแล้วนะ แบบนี้ยังไม่ให้คนมาอีกหรือไง?"
โดยปกติแล้ว ถ้าห้องข้าง ๆ ส่งเสียงดังเกินไป เจ้าของห้องก็ต้องทนไม่ไหวออกมาหาแน่นอน
แต่กลับกัน เหรินเหยียนจิงไม่โผล่มาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
พอดีลู่หยูยังคงส่งเสียงดังอยู่ตลอด พวกเขาจึงไม่ได้ยินเสียงเหรินเหยียนจิงและถังเจินออกจากห้องไป
กว่าจะรู้ว่าเหรินเหยียนจิงกับถังเจินย้ายไปห้องสวีทประธานาธิบดี ก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว
ลู่หยูอดไม่ได้จะด่า "เขารักแฟนสาวคนนี้จริง ๆ นะ"
เรื่องแค่เคาะประตูมาคุยกันก็จบได้แท้ ๆ ขึ้นห้องแพง ๆ ไปทำไม?
รวยแล้วเหลือใช้หรือไง
หลีหร่านพูด "ช่างเถอะ ไว้คราวหน้าก็ได้"
ที่จริงเธอสามารถไปเคาะประตูห้องเหรินเหยียนจิงได้โดยตรง แต่ถังเจินอยู่ข้างใน เธอไม่อยากทำแบบนั้น
ยังไงก็เรียนโรงเรียนเดียวกัน โอกาสยังมีอีกมาก
หลีหร่านเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่
เวลาถังเจินอยู่ข้างกายเหรินเหยียนจิง เธอกลับไม่อยากไปหาเหรินเหยียนจิง
เธออยากรู้จักเขาตอนที่เขาอยู่คนเดียวเท่านั้น