วันนั้นเอง เสิ่นเฉวียนหลี่ก็ให้ทีมงานวอลล์มหาวิทยาลัยจัดการโพสต์ลงโซเชียลมีเดียให้เขา
เนื้อหามีอยู่ว่า:
นักศึกษารุ่น 20xx สาขาปัญญาประดิษฐ์ เสิ่นเฉวียนหลี่ กล่าวว่า นักศึกษาใจดีคนไหนกันแน่ที่เอาหมายเลขโทรศัพท์ของเขาไปให้คนอื่น แถมยังจงใจให้ผู้หญิงโทรมาล้อเล่นกับเขาอีก? เสียดายนะ เขาไม่หลงกล ยังไงก็ไม่หลงกล แต่เรื่องแบบนี้ทำน้อยๆ ไว้ดีกว่า ถ้ายังมีครั้งหน้า เขาจะดำเนินการทางกฎหมายแล้ว
โพสต์นี้ลงไป นักศึกษาในมหาวิทยาลัยก็กินเผือกกันอย่างสนุกสนาน
"ใครกันนะ คิดสั้นขนาดนั้น ไปล้อเล่นกับเสิ่นเฉวียนหลี่? แน่ใจนะว่าเป็นการล้อเล่นกับเขา ไม่ใช่โดนเขาล้อเล่นกลับ?"
"คนที่ล้อเล่น เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวอีกนะ"
"ล้อเล่นอะไรกัน? ฉันสนใจแค่นี้แหละ!"
"เสิ่นเฉวียนหลี่อาจจะเป็นแพะรับบาปก็ได้ บางทีคนๆ นั้นอาจจะอยากล้อเล่นกับคนอื่น แต่ล้อเล่นไม่ได้ ก็เลยถอยลงมาล้อเล่นกับเขาแทน?"
"งั้นเสิ่นเฉวียนหลี่ก็น่าสงสารอยู่นะ ฮ่าๆๆ"
คอมเมนต์พวกนี้ เสิ่นเฉวียนหลี่เองก็เห็น
เขาลูบคาง แล้วพูดว่า "หัวหน้าทีม ฉันรู้สึกเหมือนฉันโดนล้อเล่นแทนนายเลยนะ?"
เหรินเหยียนจิงพูดเรียบๆ ว่า "ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่หรือว่าใครเอาหมายเลขโทรศัพท์ของนายไปให้คนอื่น?"
เสิ่นเฉวียนหลี่ถอนหายใจอย่างทุกข์ใจ "เพื่อนฉันเยอะไปหมด เลยเดาไม่ค่อยออกจริงๆ"
จางเหมี่ยนตบไหล่เขา แล้วพูดว่า "แบบหัวหน้าทีมเราที่วงสังคมสะอาดแบบนี้สิ ไม่มีปัญหาอย่างนายหรอก"