โรเบิร์ตเต้นเบรกแดนซ์ให้ดูทันที "เจินเป่า ขอบคุณที่เป็นห่วงฉัน ฉันแข็งแกร่งกว่าเดิมแล้ว!"
ถังเจินก้มลงลูบหัวโลหะของมันเบา ๆ พูดเสียงเบา "ยินดีต้อนรับกลับ โรเบิร์ต"
ระหว่างที่เธอกับโรเบิร์ตคุยกันเล่น เสิ่นเฉวียนหลี่เดินไปหาเหรินเหยียนจิง พูดว่า "หัวหน้าทีม ผมรู้แล้วว่าใครแกล้งผม"
เหรินเหยียนจิงพูดเสียงเรียบ "ใคร?"
"ลู่หยู แต่เธอให้เพื่อนเป็นคนโทรหา ไม่ได้โทรเอง"
ได้ยินชื่อนี้ เหรินเหยียนจิงไม่รู้สึกแปลกใจเท่าไหร่
คนที่นี่ไม่มีใครโง่ จางเหมี่ยนพูดอย่างจนใจ "ไม่ใช่ว่าเพื่อแก้แค้นให้เพื่อนสนิทของเธออีกนะ?"
เสิ่นเฉวียนหลี่หัวเราะเยาะ "เธอก็ถือว่ารักเพื่อนพี่น้องดี" พูดจบก็ถามแบบอยากรู้ "หัวหน้าทีม นายจะจัดการยังไง?"
ครั้งแล้วครั้งเล่า ลู่หยูหาเรื่องไม่หยุดหย่อน ดูแล้วก็เหมือนแมลงวันน่ารำคาญ
แน่นอน หลีหร่านก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่
เหรินเหยียนจิงพูดอย่างสงบ "ผมคิดหาวิธีจัดการไว้แล้ว"
-
โรเบิร์ตเต้นเบรกแดนซ์ให้ถังเจินดูหลายท่า
พอพูดถึงการแข่งขันมวยครั้งนั้น โรเบิร์ตพูดอย่างเปิดอก "เจินเป่า วางใจได้ ครั้งหน้าฉันจะแข็งแกร่งกว่านี้!"
ถังเจินปรบมือให้มันอย่างแรง
ตอนออกจากห้องแล็บ ถังเจินดวงตาเป็นประกาย "เหรินเหยียนจิง พวกคุณซ่อมโรเบิร์ตเสร็จไวมากเลยนะ"
เหรินเหยียนจิงยิ้มพูด "แบบนี้เธอก็วางใจได้แล้วสิ"
ไม่ต้องคิดมากอีกต่อไป
ถังเจินวางใจจริง ๆ เธอทำเป็นถามแบบไม่ตั้งใจ "เหรินเหยียนจิง ตอนมัธยมปลายคุณเป็นยังไงบ้าง?"