วิทยาลัยการทหารคุนหลุน
เหลือเวลาอีก 40 นาทีก่อนการทดสอบพื้นฐานเมชาแรกเข้าจะเริ่มขึ้น
ฟ้าว—!
ลำแสงสีครามเรื่อเรืองสายหนึ่งพุ่งฉวัดเฉวียนผ่านสะพานทางเดินลอยฟ้าบริเวณไหล่เขาคุนหลุน!
จู้อันเหอยืนเหยียบยานบินทรงสี่เหลี่ยม กอดลูกบอลโลหะสีเงินไว้ในอ้อมแขน แล้วเร่งความเร็วสุดชีวิตไปตามเส้นทางบินกลางอากาศ!
วงแหวนดวงดาวที่ข้อมือพลันสว่างขึ้น
ทันทีที่การสื่อสารของฉือเหยี่ยเชื่อมต่อ เสียงคำรามเกรี้ยวกราดก็ดังลั่นจากอีกฝั่ง
“ให้ตายสิ! จู้อันเหอ! เธอหนีไปไหนมา?!”
“ท่านเหยี่ย! คุณไปปล้นเงินเขามาหรือไง?! พวกนั้นตามมาถึงวิทยาลัยทหารแล้ว!”
ฉือเหยี่ย: “???”
เดี๋ยวก่อน!
เขาเพิ่งโยนลูกบอลไปให้ ยังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำ
จู้อันเหอก็รับลูกบอล หมุนตัว แล้วปล่อยยานบินทรงสี่เหลี่ยมออกมา ทุกอย่างเสร็จสิ้นในคราวเดียว!
ฟ้าว—!
พริบตาเดียวก็พุ่งขึ้นฟ้า เร็วราวกับยานรบกำลังเคลื่อนย้ายฉุกเฉินข้ามมิติ
ฉือเหยี่ยถึงกับอึ้งไปเลย
แม่คุณคนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้างในลูกบอลมีอะไร แต่กลับหนีได้อย่างมืออาชีพเหมือนเพิ่งปล้นธนาคารอวกาศมาอย่างนั้นหรือ?!
เขากำลังจะอธิบาย
ตูม—!
ยานบินทรงสี่เหลี่ยมใต้เท้าจู้อันเหอพลันเอียงวูบ ทำเอาเธอรีบใช้พลังจิตประคองทิศทางไว้!
ล้อเล่นน่า!
ตอนนี้พลังวิญญาณใช้ตามใจไม่ได้ หากตกจากฟ้าสูงหมื่นจั้งลงไป เธอคงไม่มีวิชาอื่นไว้ช่วยชีวิตแล้ว!
“ท่านเหยี่ย วางสายก่อนนะ! ขับขี่อย่างมีวินัย ชีวิตสำคัญกว่า!”
แปะ!
การสื่อสารถูกตัด
ฉือเหยี่ย: “???”
ให้ตายสิ!
เธอขับยานบินทรงสี่เหลี่ยมจนแทบกลายเป็นขีปนาวุธของยานรบอยู่แล้ว ยังจะมาพูดกับฉันเรื่องขับขี่อย่างมีวินัยอีกหรือ?!
จู้อันเหอบินไปไกลแล้ว
ใต้เท้าเป็นหน้าผาสูงหมื่นจั้งจมอยู่ในทะเลเมฆที่ปั่นป่วน สะพานทางเดินโลหะผสมสีเทาเงินทอดข้ามหน้าผาสูงชันทั้งสองฝั่ง
ไกลออกไป ยานรบขนาดมหึมาค่อย ๆ เคลื่อนขึ้นลงตามเส้นทางบินที่ทะลุผ่านภูเขา เงายานขนาดใหญ่พาดผ่านชั้นเมฆ ทิ้งเงามืดที่เคลื่อนตามไป
ภูเขาคุนหลุนทั้งลูกตั้งตระหง่านเสียดฟ้า อาคารทางทหารเรียงรายตามแนวเขาเป็นชั้น ๆ ดูยิ่งใหญ่อลังการ
น่าเสียดาย
ทิวทัศน์งดงามก็จริง แต่ตอนนี้จู้อันเหออยากรู้แค่ว่าเบรกอยู่ตรงไหน