ฉือเหยี่ยจ้องเปลวไฟกอหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ มองไปยังมือของจู้อันเหอ
มุมปากที่เพิ่งยกขึ้นเพราะเห็นเธอจุดไฟให้เตาย่างควบคุมอุณหภูมิอย่างจริงจังชะงักค้างอยู่ครึ่งทาง
เฉินซั่วเย่คีบเนื้อชิ้นที่สามขึ้นมาแล้ว สายตากวาดลงไปใต้เตาย่าง จากนั้นก็เหลือบมองลายแสงสีฟ้าอมม่วงที่ส่องสว่างอย่างเปิดเผยรอบขอบเตา
เงียบไปสองวินาที
「ครบถ้วนดี」
ฉือเหยี่ยหันข้างมาถาม 「อะไรครบถ้วน?」
เฉินซั่วเย่จัดเนื้อชิ้นที่สามให้เข้าที่ สีหน้าสงบนิ่ง
「เพิ่มขั้นตอนที่เตาย่างอัตโนมัติไม่เคยถูกออกแบบมาให้ทำตลอดชีวิตของมัน」
ฉือเหยี่ย 「อะไรนะ?」
「จุดไฟ」
จู้อันเหอ 「……」
เธอก้มมอง
ลายแสงสีฟ้าอมม่วงรอบขอบเตาหมุนเวียนอย่างเงียบงัน พื้นเตาร้อนขึ้นเองตั้งนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้เปลวไฟเลยสักนิด
จู้อันเหอเงียบไปครึ่งวินาที
ปลายนิ้วหุบลง
พรึ่บ
เปลวไฟกอเล็ก ๆ ใต้เตาที่ยังลุกไหม้อย่างขะมักเขม้นดับวูบไปทันที
เส้นใยพืชหลายเส้นเหลือเพียงรอยไหม้จาง ๆ
จู้อันเหอสีหน้าไม่เปลี่ยน ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไหล่ของฉือเหยี่ยกระตุก เขาเกือบหลุดหัวเราะออกมา
แต่พอสายตาเลื่อนจากรอยไหม้จาง ๆ กลับมาที่ปลายนิ้วของเธอ รอยยิ้มก็พลันสะดุดค้างไปอย่างฝืนไม่อยู่
「เดี๋ยวก่อน」
เขานั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย
「ประเด็นมันไม่ใช่ตรงนี้หรือเปล่า?」
ปากพูดเช่นนั้น แต่มือกลับเลื่อนเกลือรมควันทองชาดที่อยู่ข้าง ๆ ไปวางตรงหน้าเฉินซั่วเย่
เฉินซั่วเย่รับไป เปิดฝา แล้วโรยเกล็ดเกลือสีทองแดงละเอียดลงบนเนื้ออย่างทั่วถึง
ฉือเหยี่ยชี้ไปที่จู้อันเหอ
「เธอจุดไฟด้วยมือเปล่านะ!」
「แสดงปฏิกิริยาหน่อยสิ!」
เฉินซั่วเย่ก้มหน้า พลิกเนื้อด้วยคีม
「เนื้อจะไหม้」
ฉือเหยี่ย 「……」
ช่างเป็นคำตอบที่เรียบง่ายไม่ปรุงแต่ง
เรียบง่ายจนเถียงไม่ออก
เขาจ้องเฉินซั่วเย่อยู่สองวินาที สุดท้ายก็เลื่อนซอสย่างน้ำผึ้งดาวไปให้ด้วยเงียบ ๆ
เฉินซั่วเย่รับไว้ทั้งหมด
อีกด้านหนึ่ง ซู่ฉือไม่ได้พูดอะไรมาโดยตลอด
เงาสะท้อนของเปลวไฟสีแดงชาดยังคงติดอยู่ในดวงตาเขา ชั่วขณะหนึ่งมันตัดผ่านกระแสข้อมูลสีขาวเย็นบนจอภาพยุทธวิธีข้างเข่า