ครูฝึกใหญ่แห่งชางหมิงก้มมอง พบว่าหน้าจอสื่อสารส่วนตัวยังค้างอยู่ที่ข้อความเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
【ส่งทีมรับสมัครไปศูนย์คมนาคมเหนือสาม】
อีกฝ่ายเพิ่งถามว่า
【สกัดกั้นหรือ?】
เปลือกตาของครูฝึกใหญ่แห่งชางหมิงกระตุกวูบ
【ไม่ใช่สกัดกั้น】
【ไปติดต่อรับสมัคร】
เมื่อนึกถึงรายชื่อทหารรับจ้างที่ยาวจนมองไม่เห็นปลาย เขาก็ชะงักนิ้ว ก่อนจะเสริมอีกประโยค
【ทำตัวให้สุภาพหน่อย】
อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที
【เราเพิ่งดูรายชื่อคู่แข่งจบ】
【จะสุภาพเป็นพิเศษ】
ครูฝึกใหญ่แห่งชางหมิงหลับตาลงครู่หนึ่ง
ดีมาก
รู้จักเอาตัวรอดดี
เขาก้มหน้าลงอีกครั้ง
【แล้วของขวัญล่ะ?】
【เดิมทีเป็นเข็มกลัดที่ระลึก】
【ตอนนี้เปลี่ยนเป็นกล่องเสบียงฟื้นฟูทางทหารระดับเอ กับเนื้อสัตว์ดาวระดับสูง】
【ใครให้พวกนายเปลี่ยน?】
【ไม่มีใคร】
【ดูจากการถ่ายทอดสดเอา】
【คุณหนูจู้คงไม่สนใจเข็มกลัดที่ระลึกเท่าไร】
【แต่สนใจเนื้อมากกว่า】
ครูฝึกใหญ่แห่งชางหมิง “……”
เขาเงยหน้ามองจอหลัก
จู้อันเหอยังกินอยู่
ไม่ใช่แค่กิน ตะเกียบยังยื่นออกไปเร็วขึ้นทุกครั้ง
ครูฝึกใหญ่แห่งชางหมิงนิ่งไปสองวินาที ก่อนก้มหน้าตอบ
【เอาไปเพิ่มอีกกล่อง】
บนจอหลัก จู้อันเหอกินอย่างตั้งอกตั้งใจ
นอกจอหลัก ทีมรับสมัครจากโรงเรียนทหารสองแห่งออกเดินทางจากคนละทิศทาง มุ่งหน้าไปยังศูนย์กลางการคมนาคมระหว่างดวงดาวแห่งเดียวกันอย่างสุภาพยิ่ง
ครูฝึกใหญ่แห่งคุนหลุนไม่รู้เรื่องนี้เลย
ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่ได้แตะอุปกรณ์สื่อสารส่วนตัว และไม่ได้เสียสมาธิไปสนใจว่าคนอีกสองคนข้าง ๆ ก้มหน้าทำอะไรเมื่อครู่
แสงสีขาวเย็นจากศูนย์คุมสอบสะท้อนอยู่ข้างมือเขา ภาพย้อนหลังตอนจุดไฟบนจอหลักยังค้างอยู่ที่ไม่กี่เฟรมนั้น
ไม้ลอยได้
จุดไฟด้วยมือเปล่าได้
แถมยังพาโรงเรียนสองแห่งวิ่งวนได้อีกหนึ่งรอบ
ไม่เลว
สมกับเป็นคุนหลุน
ครูฝึกใหญ่แห่งคุนหลุนหลุบตาลง ปลายนิ้วปัดเบา ๆ แล้วเปิดหน้าอินเทอร์เฟซอีกหน้า
【คำขอพิธีต้อนรับนักศึกษาใหม่ โรงเรียนทหารคุนหลุน】
เจ้าหน้าที่เทคนิคกำลังกอดรายงานวิเคราะห์อยู่ พอเหลือบเห็นจากหางตา มือที่กำลังทำงานก็ชะงัก
“ครูฝึกใหญ่ครับ”
“หืม”
“เธอยังไม่ได้ยื่นขอตรวจสอบพิเศษเลยครับ”
“ฉันรู้”
“แล้วนี่ท่าน...”
ยังพูดไม่ทันจบ ช่องกำหนดระดับบนหน้าจอก็ขยายออกแล้ว
ทั่วไป