วิทยาลัยการทหารคุนหลุน ลานเมชากลาง
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ลำแสงสีน้ำเงินเรืองรองห้าสายพุ่งฉิวเลียบขอบลาน ก่อนแตะพื้นต่อเนื่องกันแทบเฉียดราวกั้นโลหะผสม!
ตัวเลขสีแดงชาดบนจอภาพโฮโลแกรมขนาดยักษ์เหนือศีรษะกำลังกระโดดนับถอยหลังทีละวินาที
【เริ่มการทดสอบพื้นฐานเมชาในอีก: 00:03:00】
ฉือเหยี่ยเก็บยานบินทรงสี่เหลี่ยม ก่อนเหลียวมองอาคารเรียนกลางที่อยู่ไกลออกไป แล้วจู่ ๆ ก็วางแขนพาดบ่าซู่ฉือ พลางยิ้มกวนประสาท
“หัวหน้าซู่! นายช่างมีน้ำใจจริง ๆ! คนแรกที่ตะโกนให้วิ่งหนีกลับเป็นนายซะนี่!”
เขาชูนิ้วโป้งให้ซู่ฉือ
“ยังรู้จักอยู่ทำความเคารพเพื่อช่วยถ่วงเวลาให้พวกเราอีก! วันเปิดเรียนวันแรกก็เป็นหัวโจกขัดคำสั่งทหารแล้ว นายเปลี่ยนไปนะ!”
ซู่ฉือก้มตากวาดมองมือบนบ่าตน สีหน้าเรียบเฉย
“ฉันไม่ได้ขัดคำสั่งทหาร”
รอยยิ้มของฉือเหยี่ยชะงักค้าง
“หา?”
“อาจารย์ใหญ่สั่งให้พวกเรากลับมา แต่ไม่ได้กำหนดสถานที่”
ซู่ฉือเงยหน้า สายตากวาดผ่านตัวเลขนับถอยเหนือจัตุรัส
【เริ่มการทดสอบพื้นฐานเมชาในอีก: 00:02:47】
“การทดสอบกำลังจะเริ่ม ฉันเลยสั่งให้พวกนายกลับเข้าประจำที่ก่อน มีปัญหาตรงไหน?”
“……”
ฉือเหยี่ยอ้าปากค้าง
ฟังดูเหมือนจะไม่มีปัญหาจริง ๆ
แต่เขากลับรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล!
“แล้วนายทำความเคารพทำไม?!”
ซู่ฉือมีสีหน้าเปิดเผยไร้พิรุธ
“ตอบรับคำสั่งผู้บังคับบัญชา เป็นมารยาทที่จำเป็น”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“ฉันยังไม่ได้หันหลังให้ผู้บังคับบัญชาแล้วจากไปด้วยซ้ำ”
รอบด้านพลันเงียบกริบ
อีมี่หันหน้าหนีทันควัน ไหล่สั่นระริกอย่างหนัก
เฉินซั่วเย่ก้มหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง
“จริงด้วย มารยาทครบถ้วนมาก”
มือของฉือเหยี่ยที่พาดอยู่บนบ่าซู่ฉือค่อย ๆ ไหลลงมา