ไป๋เยว่กับฟู่จิ่งเซินยืนอยู่หน้าสำนักทะเบียนราษฎร์
ไป๋เยว่หยุดอยู่กับที่
ฟู่จิ่งเซินสังเกตเห็นว่าเธอไม่ได้เดินตามมา จึงหันกลับไปมอง ความคาดหวังที่หาได้ยากบนใบหน้ายังไม่ทันจางหาย เขาก็เห็นไป๋เยว่ก้มหน้า นิ้วมือกำขอบสมุดทะเบียนบ้านแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
เขาเดินย้อนกลับมา โน้มตัวมองเธอด้วยสีหน้าประหม่า
“ที่รัก เป็นอะไรไป?”
“ถ้าต่อไปฉันมีลูกไม่ได้จะทำยังไง?”
ฟู่จิ่งเซินชะงักไปครู่หนึ่ง
ไป๋เยว่พูดต่อ “ผลตรวจสุขภาพครั้งนี้ออกมาแล้ว โอกาสตั้งครรภ์แทบไม่มีเลย ต่อไปทางครอบครัวคุณ… หรือว่าเราจะเลิกกันดี?”
ช่วงนี้เธอมีความสุขสบายเกินไป จนลืมไปว่าตัวเองเป็นผู้ทำภารกิจ และมีสิ่งกีดขวางทางวิญญาณคั่นระหว่างเธอกับคนในโลกนี้ จึงไม่มีทางมีลูกได้
เธอเพิ่งนึกขึ้นได้เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้าน แต่ถึงไม่อยู่กับฟู่จิ่งเซิน เธอก็ใช้ชีวิตสบาย ๆ ไปได้ทั้งชาติอยู่ดี อย่างไรเสียก็มีหุ้นของบริษัทฟู่ซื่ออยู่ เธอไม่มีทางคืนให้หรอก ในเมื่อให้เธอแล้วก็เป็นของเธอ
ฟู่จิ่งเซินรวบตัวไป๋เยว่เข้ามากอดแนบอก ราวกับอยากหลอมเธอเข้าไปในร่าง
“ที่รัก อย่าพูดแบบนั้น” เสียงของเขาอู้อี้ “ไม่มีลูก เราสองคนก็อยู่ด้วยกันไปทั้งชีวิตก็พอแล้ว จริง ๆ ผมก็ไม่ชอบเด็กเหมือนกัน พวกเขาจะมารบกวนชีวิตสองคนของเรา”
ไป๋เยว่ยกมือดันเขาออก “ตอนนี้คุณพูดแบบนี้ แล้วต่อไปล่ะ?”
“เราไปจดทะเบียนกันก่อนนะ” ฟู่จิ่งเซินจับมือไป๋เยว่อย่างระมัดระวัง “เดี๋ยวผมจะไปนัดโรงพยาบาลเพื่อทำหมันถาวร”
ไป๋เยว่มองเขาอย่างประหลาดใจ “คุณไม่คิดเผื่อทางหนีทีไล่ให้ตัวเองเลยเหรอ?” ถึงขนาดนี้… คุณชอบฉันมากเลยเหรอ?