ฟู่จิ่งเซินอุ้มไป๋เยว่กลับมาที่วิลล่า
แม่บ้านรออยู่ตรงหน้าประตูแล้ว พอเห็นทั้งคู่เข้ามาก็รับตัวไป๋เยว่ไปอย่างคล่องแคล่ว
นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่ไป๋เยว่มาพัก เสื้อผ้าขนาดพอดีตัวเธอก็แขวนเต็มตู้ในห้องนอน ตั้งแต่ชุดชั้นในไปจนถึงเสื้อผ้าชั้นนอก แม้แต่รองเท้าก็เตรียมไว้หลายคู่ บนโต๊ะเครื่องแป้งยังวางผลิตภัณฑ์บำรุงผิวกับเครื่องประดับเรียงเป็นแถว
แม่บ้านช่วยเช็ดเครื่องสำอางออกจากใบหน้า เช็ดหน้าและมือให้เธอ เปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าฝ้ายนุ่มสบาย ก่อนจะห่มผ้าให้เรียบร้อย
ไป๋เยว่สะลึมสะลือตลอดเวลา เธอครางงึมงำพร้อมให้ความร่วมมือ ยกมือพลิกตัวไปมา แล้วก็หลับลึกอีกครั้ง
แม่บ้านเดินออกมาอย่างเบามือเบาเท้า พยักหน้าให้ฟู่จิ่งเซินที่ยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน ก่อนจะลงไปชั้นล่าง
ฟู่จิ่งเซินเดินเข้าไปในห้องนอนอีกห้องหนึ่ง แล้วนั่งลงข้างเตียง โคมไฟหัวเตียงเปิดอยู่ แสงสีเหลืองนวลตกกระทบบนใบหน้าของไป๋เยว่
เขายื่นมือไป ปลายนิ้วแตะแก้มเธอเบา ๆ ไล้จากโหนกแก้มลงมาถึงปลายคาง ไป๋เยว่ขยับเข้าหาฝ่ามือเขาโดยไม่รู้ตัว
แววตาของฟู่จิ่งเซินมืดหม่นลง
เขาค่อย ๆ โน้มตัวลง ริมฝีปากแนบลงบนริมฝีปากของเธอ ในความฝัน ไป๋เยว่รู้สึกว่าริมฝีปากนุ่มนิ่มและสบายมาก จึงแลบปลายลิ้นเลียเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว
ฟู่จิ่งเซินสะท้านไปทั้งร่าง
นิ้วมือที่ยันอยู่ข้างหมอนของเธอเกร็งแน่น เขาหลับตาลง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงสองครั้ง ผ่านไปไม่กี่วินาทีเขาก็ลืมตาขึ้น ในดวงตาคู่นั้นมีอารมณ์ที่ไป๋เยว่ไม่เคยเห็นยามมีสติพลุ่งพล่านอยู่ มืดลึกและร้อนระอุ
“เยว่เยว่” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า หน้าผากแนบกับหน้าผากเธอ “แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ฉันอดกลั้นมานานมากแล้ว ช่วยฉันหน่อยนะ”
เขากุมมือของไป๋เยว่ไว้…
แสงจากโคมไฟหัวเตียงทอดเงาสองร่างซ้อนทับกันบนผนัง