ไป๋เยว่กลับถึงอพาร์ตเมนต์ ถอดรองเท้าแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา
ไม่ชอบมาพากลเลย
ถ้าเป็นบริษัทอื่น ป่านนี้เธอคงถูกด่าจนยับไปแล้ว แต่ฟู่จิ่งเซินกลับไม่พูดจารุนแรงกับเธอสักคำตั้งแต่ต้นจนจบ แม้แต่คิ้วก็ไม่ขมวด ท่าทีดีเสียจนเธอรู้สึกขนลุก
คิดอยู่นานก็ยังนึกไม่ออกว่าเพราะอะไร
“ช่างเถอะ เขาคงเป็นคนปากร้ายใจดีแบบนั้นละมั้ง”
เธอนอนอยู่บนโซฟาครู่หนึ่ง ก่อนความง่วงจะถาโถมเข้ามาอีก เปลือกตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ไป๋เยว่หาวหวอด พลิกตัวขดอยู่บนโซฟา แล้วหลับตาลง
*
เช้าวันถัดมา ไป๋เยว่ไปถึงบริษัทก่อนเวลาเหมือนทุกวัน
ตอนแตะบัตรผ่านประตูตรวจตั๋ว พนักงานต้อนรับสาวสองคนก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน รอยยิ้มสดใสกว่าปกติหลายเท่า
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ผู้ช่วยไป๋!”
“วันนี้ผู้ช่วยไป๋ดูสดใสจังเลยค่ะ!”
ไป๋เยว่พยักหน้าให้ทั้งคู่ แล้วเดินต่อเข้าไปด้านใน
ระหว่างทาง เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่ามีคนมอง
เพื่อนร่วมงานจากแผนกอื่นสองคนในลิฟต์ยืนอยู่ด้านหลังเธอ คุยกันเสียงเบา พอเธอเอียงหน้าไป เสียงสนทนาก็พลันเงียบลง
คนหลายคนที่เดินสวนมาในทางเดินต่างมองเธอนานกว่าปกติเล็กน้อย พอเธอเดินผ่านไป ก็ได้ยินเสียงพูดคุยแผ่วเบาดังมาจากด้านหลัง