โน้ตบุ๊กสีเทาเงินถูกประคองขึ้นด้วยมือขาว แล้วส่งไปตามทางเดินจนถึงแท่นประธาน
แผ่นรองป้องกันไฟฟ้าสถิตถูกปูออก สายชีลด์ การ์ดป้องกันการเขียน และกล่องสร้างอิมเมจเพื่อเก็บหลักฐานถูกเชื่อมต่อเข้าด้วยกันดัง “คลิก ๆ”
นายทหารฝ่ายไซเบอร์ขยับเข้ามาล้อมวงโดยไม่รู้ตัว ต่างสบตากัน
“ขอรายงาน—” นายทหารฝ่ายความปลอดภัยสารสนเทศคนหนึ่งก้าวออกมา คิ้วขมวดแน่น “คอมพิวเตอร์ทหารของเราทั้งหมดใช้การเข้ารหัสดิสก์เต็มรูปแบบระดับอุตสาหกรรมทหาร พร้อมระบบป้องกันด้วยรหัสผ่านสองชั้น หากไม่มีรหัสผ่านผู้ใช้ ไม่มีทางปลดล็อกได้!”
นายทหารอีกคนรีบเสริม “ถูกต้อง ต้องใช้รหัสผ่านผู้ใช้ หรือยืนยันด้วยเส้นเลือดดำที่นิ้วมือหรือม่านตา ไม่อย่างนั้นก็ต้องเจาะระบบโดยตรง”
“เจาะระบบก็ทำได้ไม่ใช่เหรอ?” มีคนถามอย่างไม่ยอมแพ้ด้วยเสียงกดต่ำ
“ตามทฤษฎีทำได้ แต่ต้องแลกด้วยราคาที่สูงมาก” นายทหารฝ่ายไซเบอร์ส่ายหน้า พูดเร็วปรื๋อ “ข้อแรก ต้องรายงานหน่วยสารสนเทศของเสนาธิการทหารเพื่อขออนุมัติ
ข้อสอง ต้องนำเครื่องต้นฉบับไปยังสภาพแวดล้อมเครือข่ายลับ เพื่อโจมตีแบบจับจังหวะเวลาหรือเก็บหลักฐานด้วยการบูตเครื่องแบบเย็น ต่อให้ได้รับอนุมัติแล้ว
ในทางเทคนิคก็ยังต้องใช้เวลามาก ไม่ใช่เรื่องที่จะเสร็จได้ภายในไม่กี่ชั่วโมงหรือไม่กี่วัน”
“หมายความว่า—ตอนนี้ดูไม่ได้สินะ?” มีคนพึมพำ
“อีกอย่าง นี่เป็นคอมพิวเตอร์ของท่านผู้กำกับชีหงซานนะ” นายทหารคนที่สามเสริมอย่างระมัดระวัง “ระดับสิทธิ์สูงมาก ทุกขั้นตอนการเก็บหลักฐานต้องขอลายเซ็นอนุมัติตามลำดับชั้น
ถ้าขั้นตอนไม่ผ่าน ใครก็แตะต้องไม่ได้”
“การดำเนินการแบบนี้ต้องขออนุมัติก่อนแน่นอน” นายทหารฝ่ายความปลอดภัยสารสนเทศย้ำอีกครั้ง “จะเจาะระบบตามใจชอบได้ยังไง? นี่เป็นคอมพิวเตอร์ของกำลังหลักในเขตทหารนะ”