กู่เจิ้นซานหมุนแล็ปท็อปของชีหงซานมาไว้ตรงหน้า สูดหายใจลึก แล้ววางนิ้วทั้งสิบลงบนแป้นพิมพ์——
โปรแกรมอีเมลเปิดขึ้น
อีเมลที่ยังไม่ได้จัดเก็บกว่าสามพันฉบับแผ่เต็มหน้าจอราวกับกำแพงในพริบตา
เขาเริ่มจากเรียงตามเวลา คลิกเข้าไปที่ “บันทึกการประชุมประจำโครงการ” เมื่อสามสิบวันก่อน ตรวจดู แล้วออก
จากนั้นเปิด “ใบตอบรับการสุ่มตรวจรับวัสดุ” เข้าไป ตรวจดู แล้วออก
เขาไล่ตรวจทุกอีเมลตั้งแต่หัวจดหมาย ท้ายจดหมาย ผู้รับสำเนา ผู้รับสำเนาลับ ไปจนถึงรายการไฟล์แนบครบทุกบรรทัด
ปากกาบันทึกในมือเขาขีดเขียนลงบนสมุดรายงานการเก็บหลักฐานข้าง ๆ ดัง “ซ่า ๆ”
ผ่านไปสิบนาที ตัวเลขสรุปมุมขวาบนของหน้าจอ: อ่านแล้ว 33/3235
อีกห้านาที: อ่านแล้ว 47/3235
ความกระวนกระวายในห้องประชุมเริ่มปะทุ
“โว้ย ประสิทธิภาพแค่นี้เองเหรอ จะตรวจถึงเดือนสิบสองปีหน้าเลยหรือไง?”
“สิบกว่านาทีได้ไม่ถึงห้าสิบฉบับ เพื่อน นายกำลังพลิกดูแสตมป์อยู่หรือไง?”
“ขำจะตาย กล่องอีเมลของท่านผู้กำกับมีแต่หนังสือราชการภายใน สะอาดยิ่งกว่ากระดาษเปล่า ยังจะดูอะไรอีก?”
“จะตรวจไปถึงเมื่อไร อีเมลสามพันกว่าฉบับคลิกดูทีละฉบับเนี่ยนะ กำลังเล่นละครเรียกน้ำตาหรือไง?”
“ฉันท่องแม่แบบได้แล้ว ‘บันทึกการประชุมประจำโครงการนั้นโครงการนี้’ — มีประโยชน์อะไร?”
“ท่านผู้กำกับของเราบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่แล้ว! วิธีถ่วงเวลาแบบนี้น่าขยะแขยงจริง ๆ”
“ใช่ ๆ ๆ ถ่วงจนพระอาทิตย์ตก แล้วจะมีข่าวใหญ่โผล่มาหรือไง?”
นี่ไม่ใช่การตรวจหาหลักฐาน แต่เป็นการทรมานคนชัด ๆ!
“ฉันว่านะ คงไม่มีอะไรแล้ว เลยถ่วงเวลาให้คนหมดความอดทน”