“รองหัวหน้าคณะกำกับตรวจสอบกู่ ดึกป่านนี้แล้ว ห้องสมุดก็ยังไม่เปิดเลยนะครับ!”
นายทหารจากเขตทหารภาคใต้คนหนึ่งกระซิบกับกู่เจิ้นซาน
เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจถ่วงเวลา
“ไม่เปิดเหรอ??? ถ้าไม่เปิดก็ไปตามคนมา! ตรวจสอบข้อมูลส่วนตัวของหัวหน้าห้องสมุดได้หรือยัง???”
ทหารฝ่ายเทคโนโลยีสารสนเทศของเขตทหารคนหนึ่ง
หยิบโน้ตบุ๊กในมือขึ้นมา
“รายงาน!!! จากข้อมูลบนบัญชีทางการของห้องสมุด
เราตรวจสอบข้อมูลส่วนตัวของหัวหน้าห้องสมุดได้แล้วครับ
ตอนนี้กำลังดึงฐานข้อมูลภายในอยู่ครับ!”
“เร็วหน่อย! เตรียมรถ!”
“เจอแล้วครับ เป็นหัวหน้าห้องสมุดลวี่ นี่คือข้อมูลส่วนตัวครับ!”
“ออกเดินทาง!!!”
กู่เจิ้นซานนำกำลังคนกลุ่มหนึ่งไปด้วยตัวเอง
มาถึงหมู่บ้านพักพนักงานขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
“ถนนสาย 4 อาคาร 11 ห้อง 601!”
“ลงมือ!”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก~~~~
ทีมรบพิเศษเคาะประตูบ้านของหัวหน้าห้องสมุดลวี่
“เป็นบ้าอะไรกัน??? กี่โมงแล้ว ยังมาเคาะประตูอีก???”
เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังมาจากในบ้าน
“ใครน่ะ??? ดึกดื่นป่านนี้ จะให้คนหลับคนนอนบ้างไหม??
เชื่อไหมว่าฉันจะเรียกรปภ.เดี๋ยวนี้เลย!”
“เปิดประตู!!! พวกเรามาจากเขตทหารภาคใต้!”
“ฉันก็เป็นเขตทหารภาคเหนือเหมือนกัน รีบไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจจริง ๆ แล้วนะ!
พรุ่งนี้ฉันยังต้องไปทำงานนะ!!!
พวกคุณรู้ไหมว่ากำลังบุกรุกบ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต?”
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายตะโกนใส่