“คุณย่า พี่จ้านกับน้องสาวสนิทกันมาตั้งแต่เด็กเลยเหรอครับ”
กู่เจิ้นซานเห็นความผูกพันระหว่างหลินจ้านกับหลินชิงชิง
ก็อดอิจฉาขึ้นมาไม่ได้
“ใช่จ้ะ ตอนเด็ก ๆ ชิงชิงตามติดพี่ชายต้อย ๆ ทั้งวันเลย”
“มิน่าล่ะ แต่คุณย่าก็โชคดีจริง ๆ นะครับ
หลานทั้งสองคนเก่งกันทั้งคู่เลย!”
“แต่หลังจากหลินจ้านไปเป็นทหาร ช่วงแรกก็ยังดีอยู่ กลับมาทุกปี
แต่ต่อมาก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงกับไม่มีโทรศัพท์มาสักสาย!”
“เอ่อ~~ คุณย่าครับ พี่จ้านเป็นทหารหน่วยรบพิเศษนะครับ
มีภารกิจอยู่ตลอด คุณย่าต้องเข้าใจเขาหน่อยนะครับ”
กู่เจิ้นซานรู้ดีว่าเป็นทหารแล้วคงดูแลครอบครัวไม่ได้
ตอนนี้ภรรยาของเขาเองก็บ่นเขาทุกวัน
แต่ระหว่างประเทศชาติกับครอบครัว ก็ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง
“ใช่จ้ะ แต่ชิงชิงก็ลำบากนะ
ลองคิดดูสิ ย่าแก่แล้ว จะช่วยอะไรได้มากมายแค่ไหน
ตอนเรียนก็ถูกคนรังแกอยู่บ่อย ๆ!”
พอพูดถึงตรงนี้ หางตาของคุณย่าก็เริ่มชื้นขึ้นมา
กู่เจิ้นซานรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที รู้อย่างนี้ไม่น่าถามเลย
“ไม่เป็นไรครับคุณย่า ตอนนี้พี่จ้านเป็นผู้ใหญ่ระดับสูงของเขตทหารเราแล้ว
ต่อไปต้องดูแลชิงชิงได้ดีแน่นอนครับ!”
“อืม ๆ! พอถึงตอนนั้นย่าจากไปแล้ว ก็ต้องฝากหลินจ้านให้ดูแลน้องสาวแล้วล่ะ!”
“เอ่อ~~~ คุณย่าสุขภาพแข็งแรงขนาดนี้ ต้องอายุยืนร้อยปีแน่นอนครับ
คุณย่ากินแตงโมเถอะครับ!”
.......
หลินชิงชิงพาหลินจ้านมาถึงหน้าห้อง