ผ่านไปไม่กี่วินาที หลี่อี้ก็หัวเราะขึ้นมา
“เอาเถอะ” เขาพูด “งั้นฉันรับคำขอบคุณของคุณไว้ก็แล้วกัน”
อวี๋หวานยิ้มตอบเช่นกัน
ด้านหลัง กู้ฉือเยวียนยืนอยู่บนขั้นบันไดหน้าสถานีตำรวจ มองภาพตรงหน้า
คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย จู่ ๆ ในใจก็พลุ่งพล่านด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก
อึดอัดนิด ๆ แน่นหน้าอกหน่อย ๆ แล้วยัง...ไม่สบายใจด้วย
กู้ฉือเยวียนไม่ใส่ใจกับอารมณ์เหล่านั้น
เขาก้าวลงจากบันได เดินไปยังรถเบนท์ลีย์สีเงินเทา แล้วเปิดประตูรถ
“อวี๋หวาน”
อวี๋หวานหันไป เห็นกู้ฉือเยวียนยืนอยู่ข้างรถ
“ขึ้นรถ เรากลับบ้านกัน” เขาพูด
อวี๋หวานชะงักไป ก่อนจะหันไปมองหลี่อี้โดยไม่รู้ตัว
เธอคิดว่า ในเวลาแบบนี้หลี่อี้น่าจะพูดอะไรสักอย่าง
แต่จนถึงท้ายที่สุด หลี่อี้ก็ไม่ได้พูดอะไรเลย
เขาเพียงกำชับอวี๋หวานว่า “รีบกลับบ้านเถอะ กลับไปพักผ่อนให้เต็มที่”
หลังขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับ อวี๋หวานก็ยังรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง คนคนนี้ปล่อยเธอไปง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?
ประตูรถปิดลง เบนท์ลีย์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป
อวี๋หวานลดกระจกลง โบกมือลาหลี่อี้
ในจังหวะนั้นเอง เสียงของหลี่อี้กับเสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【โฮสต์ ปล่อยให้นางเอกกับผู้ชายคนที่สองไปแบบนี้เลยเหรอ? ถ้านางเอกกับผู้ชายคนที่สองอยู่ด้วยกันนาน ๆ แล้วเกิดรักกันขึ้นมาจะทำยังไง?】
หลี่อี้เงียบไปครู่หนึ่ง
【ถ้าผู้ชายคนที่สองไม่ใช่พี่ชายต่างมารดาของเธอ ฉันคงพาเธอไปด้วยแน่】
เขาพูดกับตัวเองช้า ๆ ในใจ
【แต่ในเมื่อผู้ชายคนที่สองเป็นครอบครัวของเธอ ฉันก็หวังว่าจะมีคนรักเธอเพิ่มขึ้นอีกคน】