ตอนสุนทรพจน์จบลง อวี๋หวานก็จำไม่ได้แล้วว่าฟังมานานแค่ไหน
เธอจำได้แค่ว่าตอนหลี่อี้ลงจากเวที ดวงตายังเปล่งประกายระยิบระยับ ราวกับเพิ่งทำเรื่องที่มีความสุขสุด ๆ เสร็จ
“รอนานหรือเปล่า?” เขาถาม
อวี๋หวานส่ายหน้า “ไม่นาน”
หลี่อี้ยิ้ม ก้มมองโทรศัพท์แวบหนึ่ง “ดึกมากแล้ว ฉันไปส่งเธอกลับนะ”
ทั้งสองเดินออกจากบาร์ พอลมกลางคืนพัดมา อวี๋หวานถึงได้สติจากกองข้อมูลกับอัลกอริทึมพวกนั้นอย่างสมบูรณ์
หลี่อี้เรียกคนขับรับแทน
รถแล่นไปท่ามกลางความมืด ไฟถนนแต่ละดวงเคลื่อนผ่านกระจกรถไปทีละดวง อวี๋หวานเอนพิงพนักเบาะหลัง มองออกไปนอกหน้าต่าง สมองยุ่งเหยิงไปหมด
รถจอดหน้าหมู่บ้านจัดสรร
อวี๋หวานนั่งตัวตรง เตรียมจะลงจากรถ แต่พอหันไปก็เห็นหลี่อี้เปิดประตูลงจากรถตามมาด้วย
คนขับรับแทนยื่นกุญแจรถคืนให้หลี่อี้ พูดว่า “เดินทางปลอดภัยนะครับ” แล้วขี่จักรยานไฟฟ้าพับได้จากไป
อวี๋หวานชะงักไป
“ทำไมนายลงมาด้วยล่ะ?”
หลี่อี้เกาหัว ดูกระดากอายเล็กน้อย “ฉันเรียกรถกลับก็ได้”
“แล้วรถล่ะ?”
“จอดไว้ตรงนี้แหละ” หลี่อี้ตอบ “พรุ่งนี้พอสร่างเมาแล้ว ฉันค่อยมาเอาแถวนี้”
“งั้นพรุ่งนี้นายก็ต้องตั้งใจเดินทางมาอีกรอบสินะ”
“ใช่น่ะสิ” หลี่อี้มองเธอ ดวงตามีรอยยิ้ม “แบบนี้พรุ่งนี้ก็ได้เจอเธออีกไง”
อวี๋หวาน “……”
บรรยากาศระหว่างทั้งสองดูเหมือนจะเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด
ลมกลางคืนพัดผ่านระหว่างทั้งคู่ พาความเย็นของต้นฤดูใบไม้ผลิมาด้วย
แต่อวี๋หวานรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าวขึ้นมา
“นะ...นายเนี่ย...” เธออ้าปาก แต่ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
หลี่อี้เห็นท่าทางของเธอแล้วก็หัวเราะขึ้นมา “เป็นอะไรไป? ฉันพูดผิดหรือไง?”