หลังหล่งชะงักไปครู่หนึ่ง
เจ็ดโมง
กลับบ้านเหรอ?
อวี๋หวาน!!!
……แย่แล้ว! วันนี้มีเรื่องให้จัดการเยอะเกินไป เขาลืมไปเลยว่าวันนี้ตัวเองเลิกงานตอนเจ็ดโมงได้!
“ประธานกู้ ผม……” หลังหล่งรีบอธิบาย “คืนนี้เรื่องทางกู้อี้หางค่อนข้างเร่งด่วน ผมคิดว่าทางคุณอวี๋หวานน่าจะไม่มีปัญหาอะไร……”
อีกอย่าง จะปล่อยให้ลุงสองกับน้าสองของเจ้านายอยู่กันตามลำพังที่นี่ได้ยังไง? ยังไงพวกท่านก็เป็นผู้ใหญ่!
แต่กู้ฉือเยวียนไม่พูดอะไร เพียงแค่มองเขา
แววตานั้นสื่ออยู่ประโยคเดียวว่า ผู้ใหญ่ก็เป็นแค่ผู้ใหญ่ที่ไม่สำคัญ ส่วนน้องสาวต่างแม่คือน้องสาวคนโปรดที่รักยิ่ง
หลังหล่งเริ่มมีเหงื่อเย็นไหลซึม
เขารีบควักโทรศัพท์ออกมา เปิดกล้องวงจรปิดที่บ้าน กล้องนี้เขาติดตั้งไว้ตั้งแต่วันที่ย้ายเข้าไปอยู่
ภาพห้องนั่งเล่นปรากฏขึ้นบนหน้าจอ — เละเทะไปหมด
โต๊ะน้ำชาเอียงกระเท่เร่ บนพื้นมีเศษแก้วกับขวดเหล้า กรอบประตูบิดเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัด
หลังหล่ง: “……”
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
จากนั้นก็กดเปิดภาพย้อนหลัง
ในภาพ อวี๋หวานเปิดประตูเดินเข้ามา แล้วผู้ชายคนนั้นก็ลุกขึ้นจากมุมห้อง มาขวางทางเธอไว้ เธอรีบเดินไปทางห้องของตัวเอง ส่วนผู้ชายเดินตามหลัง พูดอะไรบางอย่างไม่หยุด
จากนั้นผู้ชายก็ผลักประตูห้องนอนของเธอเปิด
ประตูปิดลงอีกครั้ง
ในภาพเหลือเพียงห้องนั่งเล่นอันว่างเปล่า
หลังหล่ง: “……!!!”
มือของเขาเริ่มสั่น
เขากดเร่งภาพต่อ
ไม่กี่นาทีต่อมา จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นขึ้นในภาพ — เสียงประตูถูกกระแทกจนเปิดออก
จากนั้นเงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในภาพ ตรงดิ่งไปยังห้องของอวี๋หวาน