อวี๋หวานเดินออกจากห้องน้ำชั้นหนึ่งของโรงแรม ก้มหน้าจัดชายกระโปรงโดยไม่ทันมองทาง
ตอนที่เกือบชนเข้ากับใครคนหนึ่ง เธอก็เบรกกึกแล้วหยุดฝีเท้าทันที
“ขอโทษนะ—”
เธอเงยหน้าขึ้น แล้วก็ชะงักไป
คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือซูหนานจือ
เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว มัดผมเป็นหางม้าต่ำ ในมือถือถุงอาหารสั่งกลับบ้าน
บนใบหน้ามีรอยยิ้ม ดวงตาเป็นประกาย ดูแล้วสุขภาพจิตดีไม่น้อย
พอซูหนานจือเห็นเธอ ดวงตาก็พลันสว่างวาบ ก่อนจะเดินเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น
“อวี๋หวาน! บังเอิญจัง!”
อวี๋หวานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว
เธอจ้องหน้าซูหนานจือ ในใจเกิดความระแวงขึ้นมานิด ๆ
นี่คือผู้ทะลุมิติเข้ามาในหนังสือ หรือเป็นซูหนานจือตัวจริงกันแน่?
ซูหนานจือดูออกว่าเธอระแวง จึงยิ้มแล้วขยับเข้ามาใกล้อีกนิด พร้อมลดเสียงลง
“ฉันเอง ตัวจริงน่ะ”
ดวงตาของอวี๋หวานเป็นประกายขึ้นมา
“ซูหนานจือ?”
“อืม” ซูหนานจือพยักหน้า “ฉันเอง”
อวี๋หวานถอนหายใจยาว ทั้งตัวผ่อนคลายลง
“ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง? เรื่องนั้น—”
“จัดการเรียบร้อยแล้ว” ซูหนานจือรู้ว่าเธอกำลังจะถามอะไร “คนนั้นหนีไปแล้ว”
อวี๋หวานชะงักเมื่อได้ยิน “หนีไปแล้วเหรอ?”
“อืม” ซูหนานจือพยักหน้า “เรื่องเมื่อเดือนก่อนน่ะ พอเห็นว่ากำลังจะถูกพาเข้าห้องทดลองก็หนีไป บางทีอาจกลับไปโลกของตัวเองแล้วก็ได้”
อวี๋หวานมองรอยยิ้มผ่อนคลายบนใบหน้าของเธอ ก้อนหินในใจก็พลันตกลงพื้น