กู้อี้หางก้มหน้า ขบฟันแน่น ไม่กล้าพูดอะไร
กู้เสียวเสียวถือค้างนิตยสารในมืออยู่นาน ไม่ยอมพลิกหน้า แอบมองพี่ชายใหญ่แวบหนึ่ง ก่อนจะรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว
อวี๋หวานนั่งอยู่บนโซฟา มองภาพตรงหน้า สีหน้าค่อนข้างซับซ้อน
เมื่อครู่อวี๋หวานโมโหอยู่จริง ๆ กู้อี้หางว่าเธอก็ช่างเถอะ แต่เขาดันลากคุณแม่ของเธอเข้ามาเกี่ยวด้วย
แต่ตอนนี้ความโกรธจางหายไปกว่าครึ่ง สิ่งที่เหลืออยู่กลับเป็นความประหลาดใจมากกว่า
กู้ฉือเยวียนกำลังช่วยเธอออกหน้าอยู่หรือ?
ในนิยายต้นฉบับ กู้ฉือเยวียนมีเพียงซูหนานจืออยู่ในสายตา ส่วนคนอื่นเขาก็ทำตัวเย็นชาและห่างเหิน รักษาระยะห่างไว้อย่างพอเหมาะเสมอ
แต่ตอนนี้เขากลับยืนอยู่ตรงนี้ สีหน้าเย็นชา คอยตำหนิน้องชายลูกพี่ลูกน้องแทนเธอ
อวี๋หวานรู้สึกใจเต้นแปลก ๆ
“นี่เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
เห็นท่าไม่ดี ป้าที่สองสกุลกู้ก็รีบเข้ามาคลี่คลายสถานการณ์
“เสี่ยวหาง นายไปทำอะไรให้พี่ชายโกรธอีกแล้วหรือ?”
“ฉือเยวียน เด็กยังไม่รู้จักคิด อย่าถือสาเขาเลย…” ลุงที่สองสกุลกู้พูดด้วย
“อายุยี่สิบสี่แล้ว ยังเรียกว่าเด็กอีกหรือ?” กู้ฉือเยวียนถามกลับเสียงเย็น
แววตาของเขาดุดันเกินไป ทั้งสองคนจึงได้แต่หุบปากอย่างกระอักกระอ่วน
เห็นดังนั้น กู้ฉือเยวียนก็หันไปมองกู้อี้หางอีกครั้ง
“กู้อี้หาง พูดสิ่งที่นายพูดเมื่อกี้ซ้ำอีกครั้ง” เขากล่าว
กู้อี้หางขบฟัน “พี่ชาย…”
“พูดอีกครั้ง”
กู้อี้หางมองลุงที่สองสกุลกู้ ลุงที่สองส่งสายตาให้เขาทำตาม
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วทวนคำพูดเมื่อครู่อีกครั้ง