มีนาคม ยามบ่าย ร้านกาแฟ
แสงแดดสาดลงบนพื้นไม้ ให้ความอบอุ่นนุ่มนวล
อวี๋หวานยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ล้างแก้วกาแฟ
สายน้ำไหลผ่านนิ้วเรียวขาวของเธอ
เวลาก้มหน้าก็เห็นขนตาทอดเงาบนแก้ม
ผ้ากันเปื้อนสีดำคาดเอวบาง มีเพียงเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ธรรมดา แต่กลับดูสวยเย็นชาไปด้วย
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ที่วางไว้ก็ดังขึ้น เบอร์โทร: แม่
อวี๋หวานหยุดชะงัก แล้วค่อย ๆ กดรับสาย
"แม่"
"อวี๋หวาน อาทิตย์นี้กลับบ้านไหม?" เสียงแม่ร่าเริง "ลุงกู้ทำปลาตุ๋นซีอิ๊วที่เธอชอบไว้ให้! อ้อ พี่ชายเธออาทิตย์นี้ก็กลับบ้านด้วย พวกเธอไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้ว! กลับมากินข้าวด้วยกันนะ"
พี่ชายที่แม่พูดถึง คือพี่ชายต่างพ่อของอวี๋หวาน กู้ฉือเยวียน
ห้าปีที่แล้ว แม่ของอวี๋หวานพาเธอไปแต่งงานใหม่กับพ่อที่รวยมากของกู้ฉือเยวียน
ถึงแม้ทั้งคู่จะแต่งงานครั้งที่สอง แต่ความรักก็ยังดีมาก ลุงกู้ก็รักอวี๋หวานเหมือนลูกแท้ ๆ
หลังแต่งงาน ธุรกิจของลุงกู้ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนกลุ่มหงไถดังไปทั่วโลก
พี่ชายต่างพ่อ กู้ฉือเยวียน อายุมากกว่าอวี๋หวานหกปี นิสัยใจเย็นและเป็นผู้ใหญ่ ดูแลกลุ่มหงไถทั้งหมดแล้ว ยุ่งจนแทบไม่เห็นเงา
ครั้งนี้ก็เป็นโอกาสยากที่จะได้กลับบ้าน
"...ไม่ล่ะ อาทิตย์นี้ฉันมีธุระ" อวี๋หวานพูด "อาทิตย์หน้าแล้วกัน ฉันจะกลับไป"
"ก็ได้นะ ปลาดี ๆ แบบนี้ เด็กคนนี้ไม่มีวาสนาจริง ๆ..." แม่บ่นพึมพำแล้ววางสาย
ฟังเสียงตัดสายในโทรศัพท์ สายตาของอวี๋หวานเหม่อลอยไปไกล
คืนก่อนเปิดเทอมมหาวิทยาลัย เธอฝันยาวมาก
ในฝัน เธอเป็นนางร้ายในนิยายรักหวานฉบับมหาวิทยาลัย
พี่ชายต่างพ่อ กู้ฉือเยวียน เป็นพระรองที่รักนางเอก ซูหนานจือ อย่างสุดหัวใจ
อวี๋หวานในหนังสือเป็นคนชอบความหรูหรา โลภมากและเจ้าเล่ห์ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็ไปเป็นนักแสดง ทุนเข้าฉาก จนแทบไม่ได้เข้าเรียน
นอกเหนือจากนั้น เธอยังตกหลุมรักกู้ฉือเยวียนด้วย
เพราะรักกู้ฉือเยวียน เธอจึงเกลียดซูหนานจือ
อวี๋หวานในหนังสือจึงใช้ฐานะตระกูลกู้ ใช้เงินของตระกูลกู้ เล่นงานซูหนานจืออย่างบ้าคลั่ง ก่อกวนไปทั่ว
สุดท้ายไม่เพียงทำแม่ต้องอับอายในหมู่ตระกูลใหญ่ ยังทำให้พ่อเลี้ยงกับลูกชายแตกคอกัน และลุงกู้ก็เส้นเลือดในสมองแตกเป็นอัมพาตนอนติดเตียง
ตัวเองกับแม่ถูกกู้ฉือเยวียนไล่ออกจากบ้าน
แล้วยังโดนแฉพ่อแท้ ๆ ติดคุก อาชีพพังพินาศ
แม่เศร้าใจตาย ส่วนเธอจนตรอก กลายเป็นนกน้อยที่ถูกส่งต่อในอ้อมแขนผู้ชายหลายคน สุดท้ายก็โดนแฟนคลับที่รักกลายเป็นเกลียดแทงตายบนถนน
ตื่นจากฝัน อวี๋หวานนั่งข้างเตียงทั้งคืน
พอฟ้าเริ่มสาง เธอตัดสินใจสามอย่าง:
หนึ่ง ในตระกูลกู้ ตัดขาดจากกู้ฉือเยวียน
สอง ในมหาวิทยาลัย ตัดขาดจากนางเอกซูหนานจือ!
สาม เรียนหนังสืออย่างหนัก พึ่งพาตัวเอง! สอบประวัติครอบครัวยังไม่ผ่านก็เลิกคิดเป็นดาราเถอะ!
เพื่อไม่ให้ซูหนานจือสังเกตเห็น อวี๋หวานเลยใช้ชีวิตเหมือนคนล่องหนในมหาวิทยาลัย
เธอไม่อยู่หอ แล้วก็แทบไม่กลับบ้าน
เช่าบ้านที่ห่างมหาวิทยาลัยมาก ๆ หางานพิเศษที่ไกลมหาวิทยาลัยด้วย
เทอมสองปีหนึ่งยังย้ายจากคณะการเงินไปคณะบริหารธุรกิจ เพื่อให้ห่างจากนางเอกมากขึ้น
เพื่อหนีจากเนื้อเรื่องให้ไกลที่สุด อวี๋หวานเริ่มเตรียมสอบไปเรียนต่อที่ภาคใต้ตั้งแต่ปีสอง เธอทุ่มเทกับเกรดสุดชีวิต เหนื่อยกับงานพิเศษแล้วก็ทุ่มเทพลังงานทั้งหมดให้เรียน
ตอนนี้ เธอได้จดหมายรับเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยในเซี่ยงไฮ้แล้ว เดือนเก้าเธอจะออกจากเมืองหลวงไปเรียนต่อที่เซี่ยงไฮ้
และซูหนานจือก็เรียนอยู่ปีสี่เทอมสอง ห่างจากเนื้อเรื่องจริงเริ่มอีกแค่ครึ่งปี
ทนไปแค่อีกครึ่งปี พอเนื้อเรื่องเริ่มจริง ๆ อวี๋หวานต้องไม่อยู่ในเมืองหลวงแล้วแน่นอน
ต่อให้กู้ฉือเยวียนกับนางเอกจะมีความรักยุ่งเหยิงขนาดไหน ก็ไม่แตะต้องเธอ!
กระดิ่งหน้าร้านดัง กรอบกระจกถูกผลักเปิด
สาว ๆ กลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา
"ยินดีต้อนรับ—"
อวี๋หวานพูดได้แค่ครึ่งเดียว พอเห็นหน้าผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่ม ก็ตกใจหมอบลงทันที
ซูหนานจือมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!
ร้านกาแฟอยู่ทางใต้ของเมือง ส่วนมหาวิทยาลัย เอ อยู่ทางเหนือ นักศึกษามหาวิทยาลัย เอ แทบจะไม่มีใครมาที่นี่
เคาน์เตอร์บังร่างของอวี๋หวานไว้
เสียงคุยกันอย่างตื่นเต้นของสาว ๆ ลอยมาไม่ขาดระยะ
"หนานจือ นายได้รับจดหมายรับเข้าจากหงไถจริงเหรอ? เก่งเกินไปแล้ว!"
"ใช่ ๆ ตึกหงไถนะ! เรียนจบแล้วได้ประจำการ นายก็เป็นยอดคนวงการการเงินแล้ว!"
กลุ่มหงไถเป็นบริษัทลงทุนที่กำลังมาแรงมากในช่วงไม่กี่ปีนี้
ตอนนี้เศรษฐกิจโลกถดถอย แต่กลุ่มหงไถกลับยิ่งโต กลายเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งของนักศึกษาคณะการเงิน
อวี๋หวานคุ้ยหาอยู่หลังเคาน์เตอร์ ในที่สุดก็เจอหน้ากากอนามัย
ใส่แล้วก็โล่งใจ ลุกขึ้นยืน
ที่โซฟาริมหน้าต่าง ซูหนานจือใส่เดรสสีขาวเรียบง่าย นั่งอยู่ท่ามกลางสาว ๆ รอบข้าง ยิ้มเขินอาย:
"ไม่มีอะไรหรอก แค่โชคดีเฉย ๆ..."
พอแน่ใจว่าใบหน้าถูกบังแล้ว อวี๋หวานถึงถือสมุดจดออเดอร์เดินไปหา
"พวกคุณต้องการอะไรคะ?" เสียงเธอผ่านหน้ากากฟังดูทึบ ๆ "ขอโกโก้เย็นหนึ่งแก้ว พวกนายล่ะ?" ซูหนานจือไม่ได้สนใจพนักงานใส่หน้ากากคนนี้เลย "วันนี้ฉันเลี้ยงเอง!"
สาว ๆ ไชโยโห่ร้องกันยกใหญ่
"อ้อ ถ้าหนานจือเข้าไปทำงานที่หงไถได้ จะได้เจอคุณกู้คนนั้นไหมเนี่ย!" มีสาวคนหนึ่งพูดตื่นเต้น
"ตายแล้ว! ทำงานกับผู้ชายหล่อขนาดนั้น จะมีความสุขแค่ไหน!"
ซูหนานจือท่ามกลางสายตาอิจฉาของทุกคน ยิ้มยิ่งกว้าง:
"คนสัมภาษณ์ของหงไถบอกว่า คุณกู้จะดูแลเด็กฝึกงานเป็นการส่วนตัวด้วยนะ"
คุณกู้
กู้ฉือเยวียน
อวี๋หวานสะดุ้ง เงียบ ๆ หันหลังกลับไปทำกาแฟที่เคาน์เตอร์
สามปีครึ่งแล้ว
เธอจงใจหลีกเลี่ยงทุกโอกาสที่จะได้อยู่กับกู้ฉือเยวียนตามลำพัง บางทีเห็นกู้ฉือเยวียนในข่าวการเงิน ก็รีบปาดออกไปทันที
กลัวตัวเองจะเกิดความรู้สึกแบบชายหญิงขึ้นมากับเขา
ตอนนี้ดูเหมือนจะได้ผลดีทีเดียว
กู้ฉือเยวียนสำหรับอวี๋หวานนอกจากสถานะพี่ชายต่างพ่อแล้ว ก็คือระเบิดเวลา
ที่ระเบิดเมื่อไหร่ก็ได้
แล้วจู่ ๆ อวี๋หวานก็ได้ยินเสียงที่ดูแปลก ๆ:
[ระบบ นายแน่ใจนะว่าเป็นเธอ?]
เป็นเสียงผู้ชายหนุ่ม น้ำเสียงมีแววเกเร
อวี๋หวานหยุดชะงัก คิดว่าตัวเองหูฝาด
แต่อีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
เสียงนี้ฟังดูเป็นหุ่นยนต์ เหมือนเสียงสังเคราะห์จากเอไอ
[เจ้าของร่าง ตามที่นิยายต้นฉบับเขียนไว้ 'ผู้หญิงที่สวยที่สุดและจนที่สุดในมหาวิทยาลัย เอ' คือนางเอกของเรื่อง ฉันสแกนผู้หญิงในมหาวิทยาลัย เอ ทั้งหมดแล้ว ในด้านความจนและความสวย อวี๋หวานได้คะแนนสูงสุด! เธอต้องเป็นนางเอกแน่นอน!]
มืออวี๋หวานสั่น ที่คีบน้ำแข็งหลุดลงไปในแก้วเสียงดังกริ๊ง
เธอกลั้นความตกใจไว้ หันไปตามเสียง
ที่มุมร้าน มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่
ชายหนุ่มใส่แจ็กเก็ตเบสบอลสีน้ำตาลแบรนด์ดัง สวมหมวกแก๊ป เห็นได้แค่คางที่หล่อเหลา กับมุมปากที่ขยับขึ้นเล็กน้อย
ด้านหน้ามีอเมริกาโนเย็นหนึ่งแก้ว
เมื่อชั่วโมงก่อน ชายคนนี้เดินเข้าร้าน สั่งเครื่องดื่มแล้วก็นั่งเงียบ ๆ อยู่ที่มุมนั้น
มือขวาวางบนโต๊ะ ใช้นิ้วชี้เคาะพื้นโต๊ะเรื่อย ๆ ดูเหมือนเหม่อลอย
แต่ในหูของอวี๋หวาน เสียงความคิดในใจของเขาดังระเบิด:
[นายแน่ใจนะว่า เธอคือครึ่งหนึ่งที่ถูกกำหนดไว้ของฉัน?]
[เจ้าของร่าง ฉันมั่นใจมาก! นาย หลี่อี้ เป็นพระเอกของนิยายเรื่องนี้ เธอ อวี๋หวาน เป็นนางเอกของเรื่อง พวกนายเป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมา!]
อวี๋หวาน: ...?
เดี๋ยวนะ อะไรนะ?