"พี่เหย่ ไปเก็บสร้อยเส้นนี้มาจากไหนเนี่ย? มองมันตั้งชั่วโมงกว่าแล้ว อย่าบอกนะว่าเป็นของพี่สะใภ้"
ในห้องส่วนตัวล้วนเป็นพวกคุณชายรองรุ่นสอง
แต่ละคนแยกออกไปล้วนเป็นผู้ที่ไม่มีใครกล้าหือ แต่ตอนนี้กลับทั้งหมดมาล้อมวงซุบซิบเรื่องโฮเหย่
โฮเหย่ถีบคนพูดเมื่อครู่หนึ่งที กัดบุหรี่แล้วด่าหัวเราะ "อะไรกันพี่สะใภ้ อย่ามั่วเรียกให้มันได้เรื่อง คนเขายังไม่ทันหย่า ฉันก็ได้แค่เป็นมือที่สาม"
ถังฮุยนับว่าเป็นคนที่สนิทกับโฮเหย่มากที่สุดคนหนึ่ง ลูบเอวหญิงสาวในอ้อมแขน พูดเสียงเยิน "คนอื่นเป็นมือที่สามก็สมเพชตัวเอง ส่วนตัวเองเป็นมือที่สามกลับเป็นรักอมตะล่มเมือง ใช่ไหมล่ะ?"
"ฮ่า ๆ..." ทุกคนหัวเราะกันครึกโครม
คุณชายรองอีกคนที่ย้อมผมสีเขียวพูดขึ้น "พี่เหย่จะเป็นมือที่สามได้ยังไง คนที่ไม่ได้รับความรักต่างหากถึงเป็นมือที่สาม"
โฮเหย่ดูดบุหรี่เข้าปอด "งั้นฉันก็ไม่ใช่มือที่สาม"
"ใช่สิ พี่เหย่ยังไงก็ได้เลื่อนขั้นเป็นตัวจริงสักวัน..."
"ฉันก็ได้แค่เป็นเครื่องมือ"
"..."
โฮเหย่มองสำรวจรอบวง หัวเราะเย้ย "ไม่พูดกันต่อล่ะ? เมื่อกี้ไม่พูดกันเก่งหรือไง?"
เขาดูเหมือนพูดเล่น แต่คนที่สนิทกับเขารู้ดี ตอนนี้เขาไม่พอใจ
ชัดเจนมาก เขาไม่ชอบให้พวกเขาพูดถึง 'พี่สะใภ้' คนนั้น
ท่ามกลางบรรยากาศอึดอัด โทรศัพท์ของโฮเหย่ก็ดังขึ้น
เห็นเลขบนหน้าจอ เขาก็ทำเสียงหึ อารมณ์ดูหงุดหงิด แต่คิ้วที่ขาดกลับยกขึ้นอย่างกระชุ่มกระชวย เหมือนหมาบ้าดุร้ายที่เพิ่งถูกลูบขนให้เรียบ
เขากดรับสาย ลดเสียงต่ำลงอย่างตั้งใจ "ใครกัน?"
คนรอบข้างเงียบกริบทันที ถึงขนาดเสียงเพลงก็หยุดชะงัก
ถังฮุยแทบสำลักเหล้าออกมาคำหนึ่งคำใหญ่โต้ม!
ผู้ชายเซ็กซี่แบบนี้คือใครกันเนี่ย?
เขาโตมากับโฮเหย่แทบจะใช้กางเกงตัวเดียวกัน เคยได้ยินเขาใช้เสียงต่ำเสแสร้งแบบนี้พูดด้วยาที่ไหนกัน
ยังถามว่าใครอีกตาฟาง
เป็นหมาใส่หนังคนจริง ๆ ใส่ชุดคนทำเป็นสุภาพบุรุษขึ้นมาจริง ๆ
ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร โฮเหย่วางสายแล้วลุกขึ้นเดินออกไปเลย
ถังฮุยตะโกน "อาเหย่ ไม่ดื่มต่อหรือไง?"
โฮเหย่โบกมือโดยไม่หันกลับมา
—
เสินซิงหว่านรออยู่หน้าโรงแรมนานกว่าครึ่งชั่วโมง กว่าจะเห็นรถคูเล่อหนานสีดำคันนั้นของโฮเหย่
ชายหนุ่มลงจากรถ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
วินาทีต่อมา โทรศัพท์ในกระเป๋าเธอก็ดังขึ้น
โฮเหย่ได้ยินเสียง หันมองไปทางเธอ แล้วก็เดินยาวตรงเข้ามาหา
ชายหนุ่มมีกลิ่นเฉพาะตัว กลิ่นหอมเย็นผสมกับกลิ่นบุหรี่ ปกคลุมเสินซิงหว่านทั้งตัวทันที
ทำให้เธอนึกถึงภาพที่วุ่นวายบางอย่างขึ้นมาได้ รู้สึกหายใจไม่ออก
โฮเหย่ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำ พับแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นปลายแขนที่แข็งแรงมีพลัง
เส้นเลือดใต้ผิวหนังเห็นชัดเจน ตอนที่คว้าเอวเธอแน่น ๆ เส้นเลือดพวกนั้นจะเด่นชัดยิ่งขึ้น พร้อมพลังที่ร้อนฉ่าและน่าตกใจ
เหมือนจะหักเอวเธอขาดได้ง่าย ๆ
เสินซิงหว่านถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ร่างกายหลบเข้าไปในเงามืดลึกขึ้นไปอีก
ยื่นมือขาวสะอาดออกมาเพียงข้างหนึ่ง ฝ่ามือแบออกแดงเรื่อ ๆ
"สร้อยข้อมือ"
โฮเหย่ก้มมองมือข้างนั้น ระงับความอยากกัดมันไว้ โน้มตัวกดลงมาเล็กน้อย
"ฉันทิ้งกลุ่มเพื่อนไว้กลางคัน ขับรถมาไกลเป็นไกล แค่นี้เธอยังจะทำหน้าแบบนี้ใส่ฉันอีก?"
เวลาพูด ลมหายใจพัดผ่านกลางฝ่ามือเสินซิงหว่าน ปลายนิ้วของเธอขดงอเข้าโดยไม่รู้ตัว
ชั่วขณะหนึ่ง เธอคิดว่าอีกฝ่ายจะเอาคางมาเกยบนมือเธอด้วยซ้ำ
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ น้ำเสียงลดความอ่อนโยนลงเล็กน้อย "ขอบคุณ ขอสร้อยข้อมือคืนฉันหน่อยได้ไหม"
โฮเหย่ขยับเข้าไปอีก "เสียงเป็นอะไรไป?"
เขาเข้ามาใกล้เกินไป เสินซิงหว่านตกใจ ถอยหลังอีกสองก้าวอย่างลนลาน เพิ่งจะไปหยุดพอดีใต้เสาไฟฟ้าด้านหลัง
รอยแผลกดบนคอเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มเหมือนรอยฟกช้ำ ดูแล้วน่าตกใจ
โฮเหย่หรี่ตา กล่องคอขยับขึ้นลงหนึ่งที
ถามเสียงเบามาก ๆ ว่า "ลู่ยี่อานกดเอาไว้หรือเปล่า?"
"ไม่เกี่ยวกับแก" เสินซิงหว่านขมวดคิ้ว ไม่ปิดบังความรังเกียจของตัวเองแม้แต่นิด "สร้อยข้อมือฉันคืนได้ยังไงล่ะ"
""ไม่ได้""
"คุณ..." เสินซิงหว่านโกรธมองเขา วินาทีเดียวถัดมา โดนชายหนุ่ม ยกมือคว้าเอวเข้าไปกอดไว้บนบ่าเอาขึ้นไป
เห็นอีกฝ่ายเดินตรงไปทางรถคูเล่อหนาน เธอก็สะบัดตัวดิ้นอย่างโกรธจัด ทุบตีลงบนตัวเขาไปมา "โฮเหย่! คุณจะทำอะไร วางฉันลงไป!"
โฮเหย่ตบไปที่ก้นเธอเต็มแรงหนึ่งที "เงียบไปเลย"
เสินซิงหว่านหน้าแดงขึ้นมาทันที
โกรธจัดไงล่ะ!
โฮเหย่เปิดประตูรถ แล้วโยนเธอเข้าที่เบาะข้างคนขับ วินาทีถัดมา ก็โดนตบหน้าไปหนึ่งที
สายตาของเขาน่ากลัวขึ้นมาทันที
เสินซิงหว่าน รู้สึกผิดขึ้นมาหลังจากตบปัดไปแล้ว ว่าแต่ต้องตัดสินใจ ว่าแต่ "คุณ! เป็นฝ่ายคุณตบฉันก่อน"
โฮเหย่ ใช้ลิ้นดันเอาแก้มตัวเอง แล้วยกมือขึ้นมา...
เสินซิงหว่านหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว
เสียงตบที่คิดไว้ว่าจะมาตกหรือไม่ ไม่ได้ตกลงมา ได้ยินแค่เสียงแกร็กด้านหนึ่ง
เป็นเสียงล็อกเข็มขัดนิรภัยพอดี
ข้างหูเป็นเสียงหัวเราะเย้าแหย่ของชายหนุ่ม "ว่าไงล่ะ ฉันชอบคิดว่าตัวเองจะตบเธออย่างนั้นเหรอ ผมกับลู่ยี่อานคนจะเหมือนกันที่ไหนกัน"
หลับตาลงอย่างตะลึงทันที ก็ถูกใบหน้าใกล้ชิดมากตกใจไปหนึ่งที
มันใกล้แค่ไหนกันแน่ล่ะ?
ใกล้ชัดเจนถึงขนาดว่าเธอเห็นตาอยากจะชัดเจนด้วยซ้ำไปถึงแนวแผลเป็นที่คิ้วขาดของโฮเหย่แห่งที่เท่าไหร่จะได้รู้ว่าเขาจะไปทางไหนต่อ
ชัดเจนถึงขนาดรู้สึกว่าความรู้สึกได้ชายหนุ่มตัวร้อน ๆ ของความอบอุ่นอบอุ่นได้อบอุ่นอบอุ่น
กัดฟันก่นหัวของตัวเองแน่น ๆ มือตัวเองข้างหนึ่ง สีหน้าขาวซีดลงไปทันทีขึ้นมาในวินาทีเดียวกับมัน
อยากอ้วก
รีบหันหน้าหนีไปอีกทางหนึ่ง เกือบจะกัดฟันก่นพูดออกมา "ว่านายจะห่างกันสักทีได้ไหมไหม!"
โฮเหย่เลิกคิ้วหนึ่งหน้า "ถามเสินซิงหว่าน คุณกลัวฉันงั้นเหรอ?"
เสินซิงหว่านเป็นฝ่ายกลัวเขา
ไม่เพียงแค่เป็นเพราะเขาเป็นหมากัดคนเห็นคนทุกคนก็ไม่สนใจด้วยเหตุผลหน้าตา
เธอโกรธมากลืนน้ำลายก่นขมขื่นนั้นอีกครั้ง กลืนเลือดคำพูดเย็นตามองเขาอยู่คนเดียว ๆ "ว่าไงเถอะรู้ไหมว่าไหมเวลานายมองตาฉันทุกครั้งทีมันน่าเกลียดยังไงกันอยู่รู้ไหม"
โฮเหย่ตกใจชะงักไปทันที
เสินซิงหว่านไม่คิดอยากจะทำให้อีกฝ่ายโกรธจริงจังหรอก แต่ทนอะไรไม่ได้กับการอยู่กับอีกฝ่ายเบียดกันในพื้นที่แคบ ๆ ปิดแน่นแบบนี้จริง ๆ
บางคำพูดพอเอ่ยปากออกไป ก็เหมือนกำแพงน้ำแตกออกมา ก็ยิ่งควบคุมไม่อยู่แล้ว
เกือบจะพูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจเต็มขั้นออกว่า "นายอยากได้ฉันเตียงเต็มตื่นมากใช่ไหม ฉันเห็นเป็นครั้งแรกตอนอยู่ที่ห้องพักโรงเรียนของลู่ยี่อาน ตอนนั้นกับนายก็ใช่มองตาฉันอย่างน่าเกลียดแบบนั้นอยู่ไม่ใช่หรือไง"
ลู่ยี่อานกับโฮเหย่ไม่เพียงแค่เป็นเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกัน แถมยังเป็นเพื่อนร่วมห้องมหาลัยอีกด้วย
ตอนที่เธอคบกับลู่ยี่อาน ได้ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องเจอหน้าโฮเหย่ในหลาย ๆ ที่หลายแห่ง
ครั้งแรกตอนที่เธอจูบกับลู่ยี่อาน เห็นโฮเหย่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก จ้องมองเธอเขม็ง ๆ เหมือนหมาหิวหนึ่งตัวอย่างเดียว
ต่อมาเธอตกลงกับลู่ยี่อาน ลู่ยี่อานแนะนำเธอให้เพื่อนพ้องรู้จักอย่างเป็นทางการ ทุกคนเรียกเธอว่าพี่สะใภ้
มีเพียงโฮเหย่คนเดียวที่ไม่สนใจเธอ
วันนั้นเธอกับลู่ยี่อานดื่มกันมากเกินไปทั้งคู่
โฮเหย่จูบเธอในความมืด
ตอนนั้นเธอก็รู้แล้วว่า โฮเหย่อยากได้เธอขึ้นเตียงจริง ๆ
ไม่งั้นเธอคงไม่ไปหาเขาตั้งแต่เมื่อวานนี้หรอก
นอกจากเขาแล้ว ก็ไม่มีใครกล้าโกรธลู่ยี่อาน และไม่มีใครกล้าคิดโลภ 'ของๆ' ของลู่ยี่อาน
ชายหนุ่มตรงหน้าเงียบไม่พูดอะไร เสินซิงหว่านรู้สึกได้ถึงอันตรายทีหลัง ฝืนนิ่งสงบแล้วเอ่ยปากขอของคืนอีกครั้ง
"ฉันไม่อยากทำลายมิตรภาพพี่น้องระหว่างนายกับลู่ยี่อาน ถ้าหากให้เขารู้ว่านายกับฉันนอนด้วยกัน เขาจะหันหน้าหนีจากนายแน่นอน ขอแค่นายเอา..."
พูดยังไม่ทันจบ ชายหนุ่มก็เอาคางวางบนฝ่ามือเธอ เหมือนหมาบ้าที่รอให้คนเกาคาง
ถ้าไม่เกา เขาจะพุ่งเข้าไปกัดเธอหนึ่งที
มุมปากของเขายิ้มอยู่ แววตาปริ่มไปด้วยความตื่นเต้นหลังจากถูกจับได้ว่าใจ "อือ? แล้วไงล่ะ รู้อยู่แล้วว่าฉันคิดอะไรอยู่ตั้งแต่วานนี้ยังยังจะมาหาฉัน อีกอย่างนายเองก็คงอยากเห็นฉันกับลู่ยี่อานตีกันไม่ใช่หรือไงล่ะ"
ถูกจับได้ว่าใจ เสินซิงหว่านไม่แยแสเลยสักนิด
เธอกัดฟัน รู้สึกอยากจะดึงมือตัวเองกลับไปโดยไม่รู้ตัว แต่นายก็ถูกชายหนุ่มจับข้อมือไว้
ฝ่ามือแนบกับข้อมือ เหมือนมีชีพจรเต้นอยู่
ร้อนเหมือนไฟเผา
"ได้สิ ใช้ตามใจเลย" โฮเหย่พึมพำเหมือนละเมอ ก้มลงอมปลายนิ้วของเธอเข้าไป