“เป็นอะไรไป? สำลักอะไรถึงได้รุนแรงขนาดนี้?”
โจไฉ่เฟิ่งหยุดมือที่กำลังทำอยู่ บนใบหน้ามีรอยยิ้มตำหนิอย่างเอ็นดู
“ค่อย ๆ กินสิ ไม่มีใครแย่งคุณหรอก”
หยางสุ่ยเซิงกลืนเนื้อที่ติดคอลงไปได้อย่างยากลำบาก ในขณะที่ยังเสียงแหบพร่าก็รีบโบกมือ “ไม่เป็นไรครับ ป้าเฟิง เรื่องปูที่นอนเล็กน้อยแค่นี้ ผมทำเองได้ครับ”
“คุณ… ทั้งเอาของกินมาให้ ทั้งเอาผ้าห่มมาให้ ป้าจะให้คุณลงมืออีกได้ยังไง รบกวนคุณมากเกินไปแล้ว!”
“รบกวนอะไรล่ะ? กับป้ายังต้องเกรงใจอีกเหรอ?” โจไฉ่เฟิ่งไม่ถือสา กลับรู้สึกว่าหยางสุ่ยเซิงเป็นห่วงเธอ ใจจึงยิ่งเบิกบาน เธอหันกลับไปคิดจะทำต่อ “เด็กคนนี้นี่ ช่างเกรงใจป้าเหลือเกิน”
“ต่อไปอยากได้อะไรก็บอกป้า ป้าจะช่วยจัดการให้”
“ป้าจะเอ็นดูคุณให้ดีเลยนะ~”
ตอนพูดเช่นนั้น ดวงตาของเธอวาววับ น้ำเสียงอ่อนหวานเจือเสน่ห์ ร่างกายยังจงใจขยับเข้าหาหยางสุ่ยเซิงอีกเล็กน้อย หน้าอกอวบอิ่มแทบจะเสียดสีกับแขนของเขา
หยางสุ่ยเซิงฟังแล้วหนังศีรษะชาวาบ
เมื่อเห็นว่ามือขาวเนียนที่ได้รับการบำรุงมาอย่างดีของเธอ ห่างจากกองเสื้อผ้าขาด ๆ ที่คลุมอวี้เชียนเหวยไว้บนเตียงไม่ถึงสิบเซนติเมตร หัวใจของเขาก็แทบกระเด็นออกจากคอ
ถ้าขวางอีกก็จะดูมีพิรุธเกินไปแล้ว!
ในชั่วพริบตานั้น สมองของเขาขาวโพลน เหลือเพียงความคิดเดียว
ห้ามโจไฉ่เฟิ่งแตะกองเสื้อผ้านั่นเด็ดขาด ห้ามให้เธอพบอวี้เชียนเหวย!
เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างแรง ไม่ได้คว้ามือโจไฉ่เฟิ่ง แต่ประคองใบหน้าเธอด้วยสองมือก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว แล้วประกบริมฝีปากลงบนปากที่ยังพูดจาเอาใจใส่เขาอย่างหนักหน่วง
“อืม—”
ร่างของโจไฉ่เฟิ่งแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที
ผ้าห่มในมือร่วงลงกระทบขอบเตียงดังปั้ก
ในหัวเธอเกิดเสียงอื้ออึง ทุกอย่างขาวโพลนไปหมด เหลือเพียงสัมผัสร้อนผ่าวที่ริมฝีปาก
หยางสุ่ยเซิงจูบอย่างหนักหน่วง การเป็นฝ่ายเริ่มอย่างกะทันหันครั้งนี้ประหนึ่งสายฟ้าฟาดใส่เธอ ทำให้ทั่วร่างซ่านวาบจนแทบละลาย
เด็กคนนี้เป็นฝ่ายจูบฉันจริง ๆ เหรอ?
โจไฉ่เฟิ่งทั้งตกใจทั้งยินดี ความรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างยิ่งใหญ่ท่วมท้นหัวใจ
ชายหนุ่มที่เธอเฝ้าคิดถึงมาหลายวัน และพยายามทุกวิถีทางเพื่อยั่วยวน ในที่สุดก็เข้าใจเรื่องนี้เสียที!