หน้าร้านตัดเย็บเสื้อผ้า ถนนสายนี้ไม่ได้กว้างนัก แต่บรรยากาศกลับตึงเครียดขึ้นมาทันที ราวกับพร้อมปะทุได้ทุกเมื่อ
ผู้คนที่มามุงดูยืนล้อมกันเป็นวง ทว่าส่วนใหญ่กลับยืนห่าง ๆ ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้
เมื่อเห็นคนที่อยู่หน้าร้านชี้ไม้ชี้มือและกระซิบกระซาบกัน ใบหน้าของทุกคนล้วนฉายแววหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
เหตุผลไม่มีอะไรมาก คนที่เหลียวจื้อเหวินพามาด้วยมองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี โดยเฉพาะเอเคียงผู้เป็นหัวหน้า สวมเสื้อแขนสั้นสีดำ มีฉายาว่าพี่เอกัง
คนผู้นี้คือมือหนึ่งที่เก่งกาจที่สุดใต้บังคับบัญชาของโหย่วกงแห่งตำบลต้าเหลียง!
ปกติในตำบล ใครเห็นเขาแล้วไม่เดินเลี่ยงบ้าง?
ใครจะคิดว่าเจ้าพ่อคนนี้จะถูกลากมาถึงที่นี่ได้!
ดูท่าไอ้หนุ่มในร้านตัดเย็บเสื้อผ้าวันนี้คงไม่ตายก็ต้องโดนถลกหนัง
“พูดมากอยู่ได้ จะเอาอะไรนักหนา?”
เอเคียงไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง เขาล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขากวาดตามองประตูร้านตัดเย็บเสื้อผ้าด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันไปมองเหลียวจื้อเหวินที่ยังยืนกระโดดด่าทออยู่ข้าง ๆ
“เข้าไปเลย ลากตัวมันออกมา”
“มันเตะแกยังไง แกก็เตะมันกลับไปอย่างนั้น”
“ตีเสร็จแล้ว ถ้าต้องชดใช้ก็จ่ายเงิน ถ้าต้องขอโทษก็ขอโทษ”
เขาพูดราวกับไม่ใส่ใจ ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความโหดเหี้ยม
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้คนรอบข้างต่างอดเป็นห่วงไอ้หนุ่มในร้านตัดเย็บเสื้อผ้าที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำไม่ได้
พี่เอกังออกหน้าเอง เรื่องวันนี้คงจบลงด้วยดีไม่ได้แล้ว
ภายในร้านตัดเย็บเสื้อผ้า
เจ้าของร้านเฉินร้อนใจจนแทบเหมือนมดตกกระทะ เขาคว้าแขนหยางสุ่ยเซิงไว้แน่น “พ่อหนุ่ม ฟังฉันนะ รีบไป! ออกทางประตูหลัง!”