เมื่อมาถึงป่าไผ่ผืนเล็กทางตะวันตกของหมู่บ้าน ดวงอาทิตย์ก็คล้อยต่ำไปทางตะวันตกแล้ว แสงในป่าไผ่สลัวอยู่บ้าง
หยางสุ่ยเซิงเห็นหม่าซานนั่งยองอยู่ตรงมุมที่นัดพบกันเมื่อตอนเช้าตั้งแต่แรก อีกฝ่ายสูบบุหรี่เป็นพัก ๆ สายตาคอยเหลือบมองทางเดินที่มุ่งเข้าป่าไผ่ สีหน้าดูกระวนกระวายปนตื่นเต้นเล็กน้อย
“พี่หยาง! ในที่สุดคุณก็มา!”
พอเห็นหยางสุ่ยเซิงปรากฏตัว ดวงตาหม่าซานก็เป็นประกายวาบ เขารีบขยี้ก้นบุหรี่ลงกับดิน ก่อนก้าวฉับ ๆ เข้ามาหา ลดเสียงลง น้ำเสียงตื่นเต้นราวกับกำลังรอรับคำชม “มีเรื่องค้นพบครับ! เป็นเรื่องใหญ่ด้วย!”
หยางสุ่ยเซิงใจไหววูบ แต่สีหน้ายังคงสงบนิ่ง
“เข้าไปคุยกันข้างใน”
เขาส่งสัญญาณให้หม่าซานเดินเข้าไปลึกในป่าไผ่ เพื่อหลบสายตาคนนอกที่อาจผ่านมาทางนี้
“เป็นยังไงบ้าง ในลิ้นชักมีอะไร?”
“โธ่ พี่หยาง คุณลองทายดูสิครับ” หม่าซานถูมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ได้ล่วงรู้ความลับ “ในลิ้นชักนั้น นอกจากเงินสดประมาณพันกว่าหยวนที่มัดด้วยหนังยางแล้ว ที่เหลือก็เป็นพวกใบเสร็จกับสมุดอะไรทำนองนั้นครับ”
“ใบเสร็จหรือ? ใบเสร็จอะไร?” หยางสุ่ยเซิงถามต่อ
“ก็ใบเสร็จซื้อของของหมู่บ้านน่ะครับ แบบที่ประทับตราแดงไว้” หม่าซานพยายามนึกและอธิบายให้ชัด “ผมลองพลิกดูแล้ว ส่วนใหญ่เป็นพวกเครื่องใช้สำนักงาน วัสดุซ่อมถนนอะไรทำนองนี้ครับ”
“แต่ผมเจอใบเสร็จหลายใบที่เป็นของซื้อมาพร้อมกัน อย่างเช่นซื้อปูนซีเมนต์ ซื้ออิฐ กลับมีใบเสร็จอยู่สองใบที่ไม่เหมือนกัน”
“ใบหนึ่งระบุจำนวนมาก ราคาสูง อีกใบระบุจำนวนน้อย ราคาถูก”
“แต่ของกลับเป็นอย่างเดียวกันเป๊ะเลยครับ! ผมเดาว่า…จ้าวโหย่วไฉต้องได้กินค่านายหน้าแน่ ๆ”