โจไฉ่เฟิ่งมองหยางสุ่ยเซิงด้วยแววตาเย้ายวน
“สุ่ยเซิง เข้ามาเร็ว!”
“ลุงของเธอไปทำธุระที่หม่าเจียโกว อีกเดี๋ยวคงยังไม่กลับมา”
เมื่อได้ยินคำว่า “หม่าเจียโกว” หัวใจของหยางสุ่ยเซิงก็พลันกระตุก
หม่าเจียโกว?
นั่นไม่ใช่บ้านเกิดของหม่าต้าหย่ง คนขับรถที่ชนพ่อแม่ของเขาตายเมื่อครั้งนั้นหรอกหรือ?
จังหวะนี้จ้าวโหย่วไฉไปทำธุระที่หม่าเจียโกว?
จะบังเอิญขนาดนั้นเชียวหรือ?
เขารีบถามต่อทันทีว่า “ป้าเฟิ่ง จ้าวโหย่วไฉไปทำอะไรที่หม่าเจียโกว?”
“ไกลขนาดนั้น หรือว่าต้องค้างคืนด้วย?”
โจไฉ่เฟิ่งลากเขาเข้าไปในห้องโถง แล้วดันเขาให้เดินไปทางบันได เห็นได้ชัดว่าใจไม่ได้จดจ่ออยู่กับการตอบคำถาม จึงตอบส่ง ๆ ว่า “ป้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาไปทำอะไรกันแน่ ลึกลับซ่อนเร้นนัก แค่บอกว่าจะไปพบเพื่อนเก่า คืนนี้อาจกลับมาไม่ไหวก็ได้”
“เอาน่า อย่าไปสนใจเขาเลย เขาไม่อยู่บ้านก็ดีแล้ว…มา ขึ้นไปข้างบนกัน ข้างบนสงบกว่า”
ขณะพูด เธอก็ออกแรงแทบจะครึ่งผลักครึ่งประคองหยางสุ่ยเซิงขึ้นไปชั้นสอง
ชั้นสองเป็นห้องนอนของพวกเขากับห้องรับรองเล็ก ๆ อีกห้องหนึ่ง การตกแต่งดูดีกว่าชั้นล่างและบ้านอื่น ๆ ในหมู่บ้านอยู่มาก ผนังทาสีขาว ส่วนพื้นยังปูพรมเก่าไว้อีกชั้น
โจไฉ่เฟิ่งดันหยางสุ่ยเซิงเข้าไปในห้องนอน กดให้เขานั่งลงข้างเตียง ส่วนตัวเองหันหลังเตรียมลงไปชั้นล่าง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่เก็บซ่อนไม่มิดและความระมัดระวัง “เธอนั่งรอก่อนนะ ป้าจะลงไปปิดประตูร้านขายของชำด้านหน้า แล้วล็อกประตูหลังด้วย”
“จะได้ไม่มีใครแวะมาซื้อของ หรือคนที่ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือบุกเข้ามาทำเรื่องดี ๆ ของเราพัง”
พูดจบเธอก็รีบวิ่งลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็ว
ในห้องเหลือเพียงหยางสุ่ยเซิงคนเดียว
หยางสุ่ยเซิงลุกขึ้นยืนทันที แล้วเริ่มค้นห้องนอนนี้อย่างละเอียด
นี่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของจ้าวโหย่วไฉกับโจไฉ่เฟิ่ง บางทีอาจเจออะไรบางอย่างก็ได้
จ้าวโหย่วไฉไปหม่าเจียโกว จะเป็นไปได้ไหมว่าเขาได้ยินข่าวอะไรเข้า เลยไปจัดการเรื่องทางหม่าต้าหย่ง?