ชาติก่อนตอนเธออายุสองขวบกว่า เธอไปอยู่กับอาจารย์ อาจารย์หาคนมาตรวจร่างกายให้ แล้วก็เริ่มบำรุงร่างกายและฝึกสมรรถภาพให้เธอ
พออายุสามขวบ เธอก็เริ่มเรียนอย่างจริงจัง อาจารย์สอนอะไรให้เธอทุกวัน
เธอเรียนรู้ได้เร็วมาก แทบจะเห็นปุ๊บก็เข้าใจปั๊บ
อาจารย์ดีกับเธอมาก พอเรียนเสร็จก็ไม่เข้ามาก้าวก่ายเรื่องของเธอ
แต่เธอยังเด็กเกินไป เพิ่งสามขวบ แถมยังฉลาดมาก หาเด็กวัยเดียวกันมาเล่นด้วยไม่ได้
ส่วนเด็กที่โตกว่าก็ยุ่งกันมาก ทุกวันมีเรื่องให้เรียนไม่รู้จบ กระทั่งเวลาเล่นยังไม่มี
เธอจึงทำได้แค่หาอะไรทำเพื่อฆ่าเวลา
สิ่งที่ทำบ่อยที่สุดก็คือไปแอบฟังการสอน
ไม่ว่าคอร์สอะไรเธอก็ไปเรียนทั้งนั้น เรียนรู้ได้เร็วกว่าคนที่เข้าเรียนจริงจังเสียอีก ช่วยประหยัดเวลาให้เธอได้ไม่น้อย
พออายุสิบห้า เธอก็เริ่มรู้จักเรื่องความรัก บางครั้งออกไปทำภารกิจ ก็เคยเจอหนุ่มหล่ออยู่บ้าง
แต่ไม่รู้ทำไม เธอกลับไม่เคยพบใครที่ทำให้หวั่นไหวเลย
พวกรุ่นพี่รุ่นน้องบอกว่าเธอคงมีปัญหาอยู่บ้าง
ก็เพราะเกณฑ์ที่ทำให้เธอใจเต้นนั้นสูงเกินไป
คนอื่นไม่เป็นคนชอบหน้าตา ก็เป็นสายเสียง หรือไม่ก็สายรูปร่าง
แล้วเธอล่ะ?
คนชอบหน้าตา สายเสียง สายมือ สายรูปร่าง…สรุปก็คือเธอเป็นสายทุกอย่าง
เธอยอมให้มีตำหนิแม้แต่นิดเดียวไม่ได้ เพราะชาติก่อนเธอสูงหนึ่งเมตรเจ็ดสิบ หุ่นดีราวกับนางแบบ หน้าตางดงามราวเทพธิดา แถมไอคิวยังเหนือกว่ารุ่นพี่รุ่นน้องทุกคน
ผลก็คือตั้งแต่อายุสิบห้าถึงยี่สิบห้า ตลอดสิบปีเต็ม เธอได้เจอผู้ชายคุณภาพดีมานับไม่ถ้วน
คนหน้าตาดี เสียงกลับไม่ผ่านเกณฑ์
คนเสียงเพราะ หน้าตากลับไม่ใช่แบบที่เธอชอบ
คนที่หน้าตากับเสียงผ่านเกณฑ์ทั้งคู่ รูปร่างกลับไม่ต้องพูดถึง อย่าว่าแต่กล้ามท้องแปดก้อนเลย แค่สองก้อนยังไม่มี
ส่วนไอคิวก็ใช่ว่าจะผ่านเกณฑ์เสมอไป
“เพราะอย่างนั้นฉันถึงบอกไงว่า ในยุคนั้นไม่มีคู่แท้ของเธอ” ระบบได้ยินเสียงในใจของโฮสต์ตัวเอง จึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงกลไก “คู่แท้ของเธอก็คือฉินอวิ๋นไห่คนนั้นไง เจอกันแล้วก็ยอมแต่งกับเขาเถอะ”