เมื่อเจียงเซี่ยแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป เธอก็เริ่มสำรวจเกาะเล็ก ๆ ของตัวเอง
นี่คือเกาะส่วนตัวของเธอ บนเกาะมีทุกอย่างครบครันจริง ๆ
แม้ตั้งแต่เด็กเธอจะต้องลำบากกับการเรียนไม่น้อย แต่นิสัยของเธอเป็นพวกชอบใช้ชีวิตสบาย ๆ
หลังได้เกาะนี้มา เธอก็วาดแบบขึ้นมาทันที แล้วสร้างทุกอย่างตามสไตล์ที่ตัวเองชื่นชอบ
โรงรถที่เธอยืนอยู่ตอนนี้จอดรถได้ถึงสามร้อยคัน
แต่ตอนที่เธอข้ามมิติมา โรงรถแห่งนี้ยังจอดรถไม่เต็ม มีอยู่ประมาณสองร้อยคันเท่านั้น
รถเหล่านี้มีหลากหลายประเภท ล้วนเป็นรถหรูระดับแนวหน้าของโลก
มีรถสปอร์ตอยู่สิบกว่าคันด้วย
ยังมีรถบ้าน รถสำหรับรับส่งคน และอื่น ๆ อีกมากมาย……
เจียงเซี่ยมองรถเหล่านี้แล้วถามระบบด้วยความสงสัยว่า “พวกนี้ใช้ได้ไหม?”
“ได้ครับ” ระบบตอบ “ถ้ารถน้ำมันหมด ก็ซื้อได้ที่ตลาดสรรพสิริสารพัดสาระ”
ดวงตาของเจียงเซี่ยเป็นประกาย “เอาไปใช้ข้างนอกได้ด้วยเหรอ?”
“ถ้าไม่มีใครเห็นก็ไม่มีปัญหาครับ” ระบบครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “รถบางคันในนี้ขับแล้วแทบไม่มีเสียง คุณเอาไปขับในที่เปลี่ยว ๆ ได้”
“ถ้าอย่างนั้นตอนไปเมืองหลวงจังหวัด ฉันค่อยดูว่าคันไหนขับได้บ้าง” รถของเจียงเซี่ยมีมากเกินไป อีกทั้งก่อนข้ามมิติเธอก็ยุ่งกับงานข้างนอกอยู่นาน ทำให้ไม่ค่อยคุ้นเคยกับรถของตัวเองนัก
ระบบปล่อยให้เธอเดินดูรถในโรงรถตามสบาย หลังจากสำรวจรถในโรงรถของตัวเองจนทั่วแล้ว เจียงเซี่ยก็เดินออกมา
พอหันไปก็เห็นลานจอดรถอีกแห่งอยู่ไม่ไกล
เจียงเซี่ยนึกทบทวนแล้วพูดว่า “ถ้าฉันจำไม่ผิด โรงรถฝั่งนั้นเป็นของพวกคนงานในบ้านกับคนรับใช้ใช่ไหม?”