“ซีเซีย รอพี่อยู่ตรงนี้นะ พี่ลงไปดูก่อน” ฉินอวิ๋นไห่ไม่รู้ว่าสถานการณ์ข้างล่างเป็นอย่างไร จึงไม่วางใจให้เจียงเซี่ยตามไปด้วย หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น อย่างน้อยซีเซียก็จะปลอดภัย
“ไม่ล่ะ ในเมื่อมาถึงนี่แล้ว ก็ไปด้วยกันเลย” เจียงเซี่ยพูดพลางมองตะกร้าคาบหลังของเขา “ข้างหน้ามีพืชขึ้นหนาทึบ เอาตะกร้าไปซ่อนไว้ในนั้น”
ฉินอวิ๋นไห่เห็นว่าเธอวางแผนทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว จึงอยากเกลี้ยกล่อม แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเธอก็รู้ว่าคงห้ามไม่สำเร็จ ทำได้เพียงทำตามที่เธอบอก ซ่อนตะกร้าไว้ แล้วทั้งสองก็ค่อย ๆ เดินไปตามทางเล็กอย่างระมัดระวัง
ทางเล็กคดเคี้ยวไปมา รอบข้างมีพืชขึ้นอยู่ไม่มาก ดูราวกับไม่มีใครเดินผ่านมานานแล้ว
ทั้งสองเดินไปตามทางเล็กประมาณครึ่งชั่วโมง ก็เห็นปากถ้ำแห่งหนึ่ง
ทั้งสองระมัดระวังอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ยิ่งเพิ่มความระมัดระวังขึ้นไปอีก
กลัวว่าจะเผลอทำอะไรจนคนแถวนี้ไหวตัว ทั้งที่พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบริเวณนี้มีคนอยู่หรือไม่
ฉินอวิ๋นไห่เดินเข้าไปตรวจดู แล้วพบว่าที่นี่น่าจะมีทางเข้าถ้ำมากกว่าหนึ่งทาง
ทั้งสองจึงย้ายไปสำรวจบริเวณข้างเคียง ค้นหาอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ก็เห็นทางสายหนึ่งที่แตกต่างจากทางเล็กซึ่งพวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา
หากทางเล็กที่พวกเขาใช้มาตอนแรกแทบไม่มีร่องรอยคนสัญจร ทางสายนี้กลับมีร่องรอยให้เห็นอย่างชัดเจน
เจียงเซี่ยมองไปรอบ ๆ ก่อนจะตบไหล่ฉินอวิ๋นไห่ แล้วชี้ไปทางซ้ายด้านหน้า “ดูสิ ตรงนั้นลงเขาได้หรือเปล่า”
ฉินอวิ๋นไห่มองตามทิศทางที่เจียงเซี่ยชี้ สีหน้าเคร่งขรึม “ลงเขาได้จริง ๆ”