ฉินอวิ๋นไห่คิดว่าเป็นน้ำธรรมดา จึงรับมาแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด
เจียงเซี่ยรับแก้วหยดน้ำกลับมาอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาจับจ้องอยู่ที่ฉินอวิ๋นไห่
ฉินอวิ๋นไห่ดื่มน้ำเสร็จก็กลับไปถางดินต่อ
ตอนที่ดื่มลงไปใหม่ ๆ ฉินอวิ๋นไห่คิดว่าเจียงเซี่ยเติมน้ำตาลลงไปในน้ำตอนริน น้ำถึงได้มีรสหวานชื่น
เขายังคิดอยู่เลยว่า น้ำตาลที่บ้านคู่ของเขานี่ หรือจะแตกต่างจากที่เคยดื่มมา?
ฉินอวิ๋นไห่กำลังนึกทบทวนอยู่ว่าน้ำตาลในน้ำนี้แตกต่างจากน้ำตาลทั่วไปอย่างไร
แต่ไม่นานเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
สิ่งแรกที่ตอบสนองคือการได้ยิน
จอบเล่มนี้เขาวางไว้ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อคืน เดิมทีก็ตั้งใจว่าวันนี้จะมาพรวนดินแปลงนี้
เมื่อครู่ตอนพรวนดิน เขายังไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้กลับได้ยินเสียงจอบกระทบผืนดินอย่างชัดเจน
เสียงแบบนี้เป็นเสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
อีกอย่างคือ เขาได้ยินเสียงคนพูดคุยกันอยู่ข้างนอก
เสียงนั้นฟังดูเหมือนอยู่ไกลมาก แต่กลับได้ยินอย่างชัดเจน
ต่อมาก็เป็นความรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย ก่อนหน้านี้แม้เขาจะไม่รู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็ไม่เหมือนตอนนี้ที่มีพลังหลั่งไหลอยู่ในร่างกายไม่ขาดสาย
ความเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ฉินอวิ๋นไห่เงยหน้ามองเจียงเซี่ยโดยไม่รู้ตัว
เห็นเจียงเซี่ยกำลังจ้องมองเขาอยู่ตลอด
“ซีเซีย น้ำนี้...” สายตาของฉินอวิ๋นไห่เลื่อนไปยังแก้วหยดน้ำในมือเจียงเซี่ย
“รู้สึกว่าไม่เหมือนน้ำทั่วไปใช่ไหม?” เจียงเซี่ยถามพร้อมรอยยิ้ม