ฉินชิงหลีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ภาพความสกปรกตรงหน้าทำให้หนังศีรษะชาไปหมด เธอฝืนกลั้นไว้ไม่ให้ร้องออกมา
ให้ตายสิ...
เธอกลัวแมลงที่สุดเลย
ส่วนเจียงชิวเหย่อนั้นชินกับสภาพแวดล้อมแบบนี้แล้ว สีหน้าดูเรียบเฉยเป็นปกติ
เขาก้มมองเด็กสาวผิวขาวกระจ่างใสข้างกาย เห็นสีหน้าฉินชิงหลีดูแย่ลงเล็กน้อย แววตาพลันล้ำลึกขึ้น รับกระเป๋าเดินทางจากมือเธอ แล้วยกมือดันไหล่บางเบาๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงขี้เกียจ
“คุณออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการทำความสะอาดเอง”
ฉินชิงหลีเงยหน้ามองเขา แววตาแฝงความกังขา “คุณเนี่ยนะ”
ชายร่างใหญ่สูงเกือบเมตรเก้าสิบ ท่าทางทื่อๆ แบบนี้ จะทำงานละเอียดอย่างทำความสะอาดเป็นด้วยหรือ
อย่าทำส่งๆ พอเป็นพิธีแล้วบอกว่าเสร็จก็แล้วกัน
ฉินชิงหลีไม่ค่อยเชื่อ เธอขมวดคิ้ว อดกลั้นใจไว้ แล้วกำลังจะก้าวเข้าไปทำความสะอาดห้องอย่างจำนน
แต่เจียงชิวเหย่อกลับดึงตัวเธอไว้ แล้วพาออกมานอกห้อง เลิกคิ้วพูด “ให้คุณออกมารอข้างนอก ก็รอไป ในห้องสกปรก มีแต่ฝุ่น จะเข้าไปทำไม ระวังเนื้อตัวเปื้อน”
“ตั้งแต่เราแต่งงานกัน พวกงานหนักงานสกปรกในบ้านให้ผมทำก็พอ คุณรอข้างนอกสักพักนะ เมื่อวานผมเอาของกินมาให้ไม่ใช่หรือ ถ้าเบื่อก็กินสักหน่อย”
ฉินชิงหลี “...”
ฉินชิงหลีเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง ริมฝีปากหวานเผยอออกราวกับอยากพูดอะไรบางอย่างแต่แล้วก็หยุด
หมอนี่...
ภายนอกดูเป็นพวกปากโป้งเหมือนผู้ชายตรงๆ แต่พูดจาใช้ได้เหมือนกัน
ฉินชิงหลีมองดวงตารุ่ยเฟิ่งเยือกเย็นที่เต็มไปด้วยความจริงใจของเขา คู่สนทนาของเธอเล่นบทจริงใจสุดๆ เธอเองก็เกือบจะรับมือไม่ไหว
ฉินชิงหลีเป็นคนอ่อนต่อความอ่อนโยนมาตั้งแต่เด็ก เธอเป็นคนใจอ่อนง่ายจริงๆ โดยเฉพาะกับคนที่ดีกับเธอ
เธอเบือนหน้า แก้มแดงขึ้นเล็กน้อย ในเมื่อเขาพูดมาขนาดนี้แล้ว เธอก็ไม่สะดวกจะยืนกรานอะไรอีก
“ก็ได้ ถ้ามีอะไรก็เรียกนะ ฉันรออยู่ข้างนอก”
เจียงชิวเหย่อฉีกยิ้มกว้าง ใจละลายเพราะความเชื่อฟังของเธอจนน่วม เอื้อมมือไปขยี้ผมเธอ พับแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขนกำยำที่ผ่านการฝึกกล้ามเนื้อมาอย่างดี แล้วพูดว่า