“ภรรยา เธอบอกว่าไม่เอาเอาตอนนี้ มันไม่สายไปหน่อยเหรอ”
ดวงตาหงส์เรียวยาวลึกล้ำของเจียงชิวเหย่อหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มเจืออันตราย จ้องมองนางอย่างมีความหมาย
ฉินชิงหลีชะงักงัน ครู่แรกยังไม่ทันตอบสนองว่าเขาหมายความว่าอย่างไร
จนกระทั่งนางรู้สึกถึงบางสิ่งที่กำลังกดทับตัวนางอยู่
ฉินชิงหลีนิ่งงันอีกครั้ง เนิ่นนานกว่าจะตระหนักได้อย่างฉับพลัน ใบหน้าแดงปลั่งขึ้นทันที ยกมือขึ้นดึงผ้าห่มคลุมศีรษะอย่างลนลาน เผยให้เห็นเพียงยอดผมบางนุ่มดำขลับ กล่าวเสียงอู้อี้
“ข้า ข้านอนแล้ว…”
อย่างไรก็มิใช่การปฏิเสธ
เจียงชิวเหย่อก้มมองท่าทางขวยอายน่ารักของนาง อดหัวเราะเบาๆไม่ได้ ยกมือตบก้นน้อยๆของนาง เปิดผ้าห่มที่คลุมหัวนางออก ดึงคนเข้ามาหา
“ภรรยา…”
เจียงชิวเหย่อจ้องมองนางด้วยแววตาเร่าร้อน ฉินชิงหลีถูกมองจนรู้สึกเคอะเขิน
นางหน้าแดง หัวใจเต้นโครมครามรวดเร็ว ตื่นเต้นจนเหมือนหูอื้อ ประหนึ่งแก้วหูก็ได้ยินเสียงหัวใจเต้นดังโครมคราม
ฉินชิงหลีแก้มร้อนผ่าวพลางมึนงง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขา กัดริมฝีปากแน่น
นัยน์ตาเจียงชิวเหย่อเข้มขึ้นเล็กน้อย ยกมือบีบแก้มนางเบาๆ ให้นางห่อปาก อย่ากัดริมฝีปากอีก เดี๋ยวจะตื่นเต้นจนกัดเลือดออก เขาจะเป็นห่วง
เจียงชิวเหย่อมองแววขวยเขินน่ารักของนาง ก็อดหัวเราะต่ำอีกครั้งไม่ได้ ก้มลงจูบเบาๆที่ริมฝีปากนาง ม่านตาสีน้ำตาลอ่อนยิ่งดำลึกล้ำ
“ภรรยา…”
เขาพึมพำเสียงแหบพร่า โน้มตัวเข้าใกล้ฉินชิงหลีมากยิ่งขึ้น มือใหญ่หยาบกร้านที่มีหนังหนาสอดเข้าไปในเสื้อนอนของนาง
ร่างสูงส่งองอาจของชายหนุ่มนำพาความกดดันมหาศาล ทำให้ฉินชิงหลีหายใจชะงัก รีบหลับตาแน่นด้วยความตื่นเต้น ไม่กล้ามองเขา หัวใจแทบจะกระโดดขึ้นไปถึงลำคอ ปลายนิ้วเรียวงามกำผ้าปูที่นอนแน่น
ทั้งสองเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ ปลายจมูกแทบจะชนกัน
“ผู้บังคับการเจียง!”
ทันใดนั้นเอง
เสียงอึกทึกดังมาจากนอกลานบ้าน
ทหารผู้น้อยตะเบ็งเสียงตะโกนดังลั่นอยู่ข้างนอก——
“ผู้บังคับการเจียง ท่านอยู่บ้านหรือไม่”
“ข้างบนมีภารกิจฉุกเฉินต้องใช้ท่านไปจัดการด้วยตนเอง ผู้บังคับการเจียง ผู้บังคับการเจียง!”