ฉินชิงหลีหน้าแดงก่ำ ร้อนระอุไปทั่วร่าง ใจเต้นระรัวกระสับกระส่าย
นางเคยจูบใครเสียที่ไหน?
ฉินชิงหลีก็ไม่เคยมีสัมพันธ์รักใคร่กับใคร มัวแต่ทุ่มเทกับการค้นคว้าวิจัย แม้แต่มือชายก็ไม่เคยจับ
เรื่องนี้ทำให้นางรู้สึกอับอายเล็กน้อย เขินจนหน้าแดง ก้มหน้ามองตัก พลันกำปลายนิ้วแน่น
เงียบไปเนิ่นนาน
ในขณะที่เจียงชิวเหย่อกำลังจะผิดหวังเลิกหวัง
พลันมีเสียงเด็กสาวนุ่มนวลไพเราะน่าฟังดังขึ้นท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิดเงียบสงัด ฟังแล้วหัวใจสั่นระรัว ล่องลอยราวกับอยู่บนเมฆ
ฉินชิงหลีหน้าแดงก่ำ เอ่ยอย่างเขินอายเสียงเบาหวิวว่า "ถะ ถ้าอย่างนั้น ไหน ๆ เจ้าก็ยอมซ่อมห้องน้ำและห้องอาบน้ำให้ข้า ข้า... ข้า..."
"ข้าก็ใช่จะยอมลำบากใจให้เจ้า ให้เจ้าจุ๊บสักที ไม่ได้หรอกนะ..."
เสียงของฉินชิงหลียิ่งพูดก็ยิ่งเบาลง ท้ายที่สุดแทบไม่ได้ยินกันทีเดียว
ทว่าเจียงชิวเหย่อกลับฟังได้ชัดแจ๋ว หัวใจเต้นระรัวเหมือนกลอง ตุ้บ ๆ เร็วรัวจนแทบกระเด็นออกจากอก
"เจ้าพูดจริงหรือ?"
เจียงชิวเหย่อเตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกปฏิเสธ ครั้นได้ยินนางตอบตกลงอย่างเขินอาย ก็อดคิดว่าเป็นหูฝาดไปไม่ได้
ฉินชิงหลีหลับตาปี๋ แก้มแดงร้อนระอุ ฝืนกัดฟันตะกุกตะกักว่า "ปลอม เจ้า เจ้าได้ยินผิดไปแล้ว!"
จะกลับคำไม่ได้เด็ดขาด
ใบหน้าคมเข้มของเจียงชิวเหย่อพลันเคร่งขรึม คิ้วดุดันเจือความดุร้ายเบนขึ้นโดยไม่รู้ตัว พูดแกล้งแหย่ว่า "ไม่ได้ ข้าได้ยินไม่ผิดแน่ เจ้าตกลงแล้ว"
"แม่ยอดหญิง..."
เจียงชิวเหย่อหัวเราะเบาๆ แววตาดุดันลึกล้ำไร้รอยแผลเป็นพลันอ่อนโยนขึ้น พลางเกลี้ยกล่อมนางไปพลางยื่นแขนจะโอบกอด
ทั้งคู่ต่างเป็นมือใหม่หัดรัก ณ บัดนี้ก็เหมือนทหารใหม่ อีกฝ่ายก็เขินกว่ากัน ไม่รู้เลยว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป
เจียงชิวเหย่อยื่นแขนโอบหญิงสาวช่างออดอ้อน กล้ามแขนแข็งแรงกำยำเกร็งแน่น โอบนางไว้ในอ้อมกอดอย่างประหม่าเล็กน้อย ก้มมองนาง
ฉินชิงหลีประหม่ากว่าเขาด้วยซ้ำ
นางยกมือดันอกหนาผึ่งผายของเขา เพิ่งจะเอ่ยว่า "หรือว่า เอาไว้ก่อนดี..."