โรงอาหารเขตทหาร
เจียงชิวเหย่อมาถึงก่อนเวลา เขานั่งกินข้าวอยู่ในโรงอาหาร พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเจียงไป่โจวเดินเข้ามา
เจียงชิวเหย่อเลิกคิ้วที่สันคิ้วมีแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัวขึ้นเล็กน้อย แล้วตะโกนเรียกไปไกล ๆ ว่า “พี่ใหญ่”
เจียงไป่โจวชะงักเท้า เงยหน้ามองเขา ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนพลันอ่อนลง ยิ้มอย่างอบอุ่นและพูดว่า
“อาเหย่อ มาทานข้าวเช้าที่โรงอาหารเหมือนกันหรือ”
เจียงชิวเหย่อนึกถึงเรื่องที่คุยกับฉินชิงหลีเมื่อเช้านี้ จึงยกถาดอาหารเดินไปนั่งกับเจียงไป่โจว แล้วพูดว่า
“พี่ใหญ่ มาพอดีเลย ผมมีเรื่องอยากคุยด้วย”
เจียงไป่โจวตักข้าวตามอัธยาศัย
เขากินไม่มากนัก นิสัยการกินก็คงที่ พื้นฐานแล้วมาที่โรงอาหารทุกวันก็กินไม่กี่อย่าง ป้าในโรงอาหารรู้จักเขาดี การตักข้าวก็เร็ว
เขายิ้ม ยกถาดอาหารนั่งตรงข้ามเจียงชิวเหย่อพอดี แล้วถามด้วยความอยากรู้
“อาเหย่อ ปกติเจ้าไม่มาหาพี่โดยไม่มีธุระหรอกนะ”
“มีอะไรที่จู่ ๆ ก็มาหาพี่เพื่อกินข้าวเช้าด้วยกันล่ะ อยากคุยอะไรกับพี่อีก”
ไม่มีใครรู้จักน้องดีเท่าพี่ชาย
เจียงไป่โจวรู้จักน้องชายแท้ ๆ ที่ทำให้เขาวางใจไม่เคยได้คนนี้ดีเกินไปแล้ว
เจียงชิวเหย่อก็คุ้นกับการที่เขาทำตัวเหมือนหนอนในไส้ของตัวเอง มือหนึ่งถือซาลาเปาลูกใหญ่ของโรงอาหาร อีกมือก็ไม่คิดอะไร เปิดประเด็นตรง ๆ เลยว่า
“พี่ใหญ่รู้ไหมว่าเมียผมด่าเมียพี่กลางถนนเมื่อวานนี้”
เจียงไป่โจว “?”
เจียงไป่โจวชะงักไปชั่วขณะ สีหน้าเหมือนจะงงงวย
เขาขมวดคิ้วแรง เสียงนุ่มนวลอ่อนโยนพลันหนักลง พูดอย่างจริงจังเอาจริงเอาจังว่า “เรื่องนี้ไม่ทราบเลย เมื่อวานนี้ผมงานยุ่งมาก อยู่แต่ในออฟฟิศ แม้แต่บ้านก็ไม่ได้กลับ”
“เมื่อคืนผมนอนในออฟฟิศเลย ตื่นเช้าก็มาโรงอาหารกินข้าวแล้วเจอเจ้า... อาเหย่อ เรื่องนี้พี่ไม่เคยได้ยินเลย เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“ชิงหลีไม่น่าเป็นคนที่ต่อยตีคนกลางถนนแบบนั้นได้นะ หรือมู่เอี๋ยนหรานไปหาเรื่องอะไรนางอีกล่ะ”
สมองของเจียงไป่โจวก็เฉียบแหลม แม้จะไม่รู้เรื่องทั้งหมด แต่ก็พอจะเดาออกบ้าง
เจียงชิวเหย่อพยักหน้า “พี่ใหญ่คิดไม่ผิด ก็ประมาณนี้แหละ”