หลี่ซู่จิ่นได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นด้วยความฉงน มองดูผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แล้วพยักหน้าอย่างลังเล
"ฉะ-ฉันเอง..."
"คุณคือใครเหรอ"
เถาหงเหมียนให้สารน้ำทางเลือดกับเธอด้วยท่าทีกระตือรือร้นและอ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พลางยิ้มแย้มพูดว่า
"ฉันเหรอ ฉันเป็นพยาบาลใหม่ของโรงพยาบาลนี้เองค่ะ เรียกฉันว่าเสี่ยวเถาก็ได้"
"คุณหลี่คะ พูดตามตรงนะ ฉันเคยดูการแสดงศิลปะของคุณที่กองศิลป์มาแล้ว คุณเต้นเก่งมากจริงๆ ดูแล้วไม่มีวันลืมเลยล่ะ เมื่อกี้ฉันจำคุณได้ทันที! แค่ไม่กล้าทักเพราะกลัวจำผิดคนน่ะ"
หลี่ซู่จิ่นรู้สึกเขินนิดหน่อยเมื่อถูกชม ไม่คิดว่าหลังพลาดพลั้งตกเวทีจนขาเจ็บมานอนโรงพยาบาลแล้วยังมาเจอคนที่จำได้ว่าเธอเต้นอยู่กองศิลป์
นี่แสดงว่าการเต้นของเธอโดดเด่นจริงๆ ใช่ไหม
เด่นจนคนจำหน้าเธอได้เลย
ดวงตาของหลี่ซู่จิ่นเป็นประกาย ใบหน้าอ่อนเยาว์และสะอาดหมดจดมีแววมีความสุขอย่างชัดเจน ยิ้มจนหางตาย่นโค้ง
"เสี่ยวเถา ขอบคุณที่ยอมรับและชมเชยนะ ฉันจะพยายามต่อไป!"
หลี่ซู่จิ่นพูดพลางก้มมองขาที่เจ็บของตัวเอง อดรู้สึกท้อแท้ไม่ได้
"แต่น่าเสียดายนะ คราวนี้ฉันพลาดทำให้ขาเจ็บ หมอบอกว่าต้องพักอย่างน้อยสามเดือน ไม่รู้จะหายเมื่อไหร่"
"เฮ้อ การแสดงศิลปะเดือนหน้าฉันไปไม่ได้แล้ว ไม่รู้ว่ากองจะหาใครมาแทนตำแหน่งฉัน"
สีหน้าของหลี่ซู่จิ่นยังเจือด้วยความผิด ดูเหมือนรู้สึกตัวว่าสร้างปัญหาให้กองศิลป์
เถาหงเหมียนใจเย็นช่วยแทงเข็มให้น้ำเกลือเธอ เสร็จแล้วก็ยังไม่ได้ไปไหน กลับยืนอยู่ข้างเตียงของเธอ แล้วเอ่ยออกมาราวกับไม่ตั้งใจ
"คุณหลี่คะ เรื่อนี้หรือ... พอดีนึกได้ว่าเมื่อก่อนได้ยินคนบอกว่า ทางกองศิลป์หาคนมาแทนที่คุณแล้วน่ะ"
หลี่ซู่จิ่นอดแปลกใจไม่ได้ ลืมตาโตเล็กน้อยแล้วพูดว่า "หาแล้วเหรอ เร็วจัง"
เถาหงเหมียนเห็นในที่สุดเธอก็ตามน้ำ มุมปากค่อยๆ หยักยกขึ้นเป็นเส้นโค้งเล็กน้อย ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็วราวกับตาฝาด