ฉินชิงหลีไม่รู้สึกกดดัน และไม่เคยกลัวท่าทีแบบนี้ของอีกฝ่าย
ใบหน้าขาวละเอียดงดงามของเธอเผยรอยยิ้มจาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงดวงตา
"พวกอกตัญญูก็เป็นแบบนี้แหละ ว่าแต่ใครใส่ร้ายใครกันแน่ แกก็รู้แก่ใจดี"
"ลองคิดดูดี ๆ สิว่าใครกันที่เลี้ยงแกมาจนโต ตั้งแต่เด็กจนโต พ่อแม่ฉันกลัวว่าแกจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกบุญธรรมแล้วน้อยเนื้อต่ำใจหรือรู้สึกไม่ดี ก็เลยซื้ออะไรให้แกเหมือนของฉันทุกอย่าง ไม่เคยลำเอียงเลย แบ่งปันอย่างเท่าเทียมซะจนคนอื่นนึกว่าแกเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของฉัน"
"ฉันว่าการเป็นพ่อแม่บุญธรรมที่ทำได้ถึงขั้นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว ใช่ไหม? พวกท่านไม่ได้ทำอะไรให้แกต้องเสียใจเลย ฉันก็ด้วย พ่อแม่ฉันถูกเนรเทศ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่จัดการเรื่องแต่งงานให้แกใช่ไหม? มันทำให้แกเสียหายอะไรหรือ? หรือทำให้แกขาดตกบกพร่องอะไร?"
มู่เอี๋ยนหรานถูกเธอโต้กลับจนพูดไม่ออก
นางมองเด็กสาวผิวขาวบอบบางตรงหน้าด้วยความหวาดระแวงและไม่แน่ใจ ไม่ได้รู้สึกละอายแกมใจสักเท่าไหร่ กลับรู้สึกโกรธเคืองมากกว่า
"แกหมายความว่ายังไง?"
"ก็ตามตัวอักษรนั่นแหละ"
ฉินชิงหลีขี้เกียจพูดไร้สาระกับนางอีก จึงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "เลิกซุบซิบนินทาลับหลังให้มันน้อย ๆ สนใจแค่เรื่องของตัวเองก็พอ ดูจากที่พ่อแม่ฉันเห็นแกเป็นลูกสาวแท้ ๆ ฉันเลยจะขอเตือนแกสักข้อหนึ่ง——"
"ทำกรรมหนักเข้าก็จะพินาศด้วยน้ำมือตัวเอง"
สีหน้าของมู่เอี๋ยนหรานเปลี่ยนไปในทันใด
นางหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เมื่อถูกฉินชิงหลีสั่งสอนต่อหน้าแบบนี้ ก็อับอายจนหาที่ยืนแทบไม่ถูก
มู่เอี๋ยนหรานกลัวว่าภาพลักษณ์ของนางต่อหน้าเจียงไป่โจวจะแย่ลง จึงแอบจ้องเขม่นเธอตาหนึ่งอย่างไม่ยอมแพ้ ทำได้เพียงจำยอมกล้ำกลืนความทุกข์ฝืนทนไว้เหมือนเคี้ยวกินฟันที่แตกในท้อง ปิดปากเงียบ แสร้งทำท่าทางน้อยอกน้อยใจน่าสงสารเหมือนโดนข่มเหง แล้วพูดอย่างเจ็บใจ
"ข้าเข้าใจแล้ว น้องสาว เป็นความผิดของพี่ พี่พูดจาไม่ดี เจ้าอย่าเอาไปใส่ใจเลย ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว"
"อีกอย่าง ข้าก็แค่เป็นห่วงเจ้าไม่ใช่หรือ? ก่อนหน้านี้เจ้าเองก็บอกว่าไม่อยากแต่งงาน ข้าถึงได้คิดว่า..."