หลี่ย่าฉินมองเจียงไป่โจวด้วยสีหน้างุนงง นางก็ชะงักไปเช่นกัน ตระหนักว่าตนอาจพูดพลาดไป
“คุณพระ เจียงผู้การ ภรรยาคุณยังไม่ได้บอกคุณเหรอ?”
“ฉันนึกว่าเรื่องที่ภรรยาคุณอยากเปลี่ยนบ้านกับน้องชายกับน้องสะใภ้พวกคุณเนี่ย เป็นเรื่องที่พวกคุณสองคนปรึกษากันแล้ว คุณถึงยอมให้เธอเปลี่ยน ที่ไหนได้…”
หลี่ย่าฉินหยุดไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ เอ่ยด้วยสีหน้ากังขา
“เจียงผู้การ คุณคงไม่ใช่ยังไม่รู้เรื่องที่ภรรยาคุณอยากเปลี่ยนบ้านหรอกนะ?”
สีหน้าอ่อนโยนหล่อเหลาของเจียงไป่โจวค่อยๆ เคร่งขึ้น กล่าวว่า
“ไม่รู้ เธอไม่เคยบอกผมเลย”
“หัวหน้าหลี่ เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่? คุณเล่ารายละเอียดให้ผมฟังหน่อยได้ไหม?”
“พี่ไป่โจว!”
ทันใดนั้น
เสียงหญิงสาวใสกังวานที่แฝงความร้อนรนดังขึ้น ตัดบทสนทนาของทั้งสอง
มู่เอี๋ยนหรานรีบแต่งตัวออกมาจากบ้าน หน้าแดงก่ำมายืนข้างเจียงไป่โจว ราวกับเขินอายเล็กน้อย ยิ้มแหยๆ แล้วพูดเบาๆ
“นี่ นี่มันเรื่องเข้าใจผิด…”
หลี่ย่าฉินได้ยินดังนั้นก็มองนางด้วยสีหน้าประหลาด หัวเราะเยาะทีหนึ่ง กล่าวว่า
“นี่มันจะเข้าใจผิดอะไรกัน? คุณนายผู้การ จะให้ฉันเป็นคนโกหกหรือไง?”
“คุณก็แค่รังเกียจป้าหวังเพื่อนบ้าน ไม่อยากเป็นเพื่อนบ้านกับนาง แถมยังไปบอกภรรยาผู้พันเจียงว่าจะเปลี่ยนบ้าน พอเขาไม่ยอมคุณยังไปโต้เถียงกับเขาอีก จนถูกเสี่ยวฉินถือไม้กวาดไล่ออกมา!”
“แล้วคุณยังไม่ยอมแพ้ เมื่อบ่ายวานยังอุตส่าห์ไปหาฉันที่คณะกรรมการสตรี ขู่เข็ญฉันยกใหญ่ เอะอะจะให้ฉันจัดการปัญหาให้ได้ ไม่งั้นจะไม่ปล่อยคณะกรรมการสตรีเราไว้!”
“เฮ้อ ฉันก็คิดว่าในเมื่อคุณพูดขนาดนี้ ฉันก็ต้องรีบมาตั้งแต่เช้าตรู่ คุยกับสามีคุณให้รู้เรื่อง ดูว่าเจียงผู้การคิดยังไง จะได้หาทางจัดการไกล่เกลี่ย!”
หลี่ย่าฉินพูดยาวเป็นหางว่าวไม่เว้นหายใจ กลัวถูกขัดจังหวะ
นางไม่ได้เติมไข่ใส่สี เรื่องที่เล่าล้วนเป็นความจริง
ใบหน้าสงบนิ่งของเจียงไป่โจวค่อยๆ เครียดขึ้นตามคำพูดของหลี่ย่าฉิน สุดท้ายสีหน้าอ่อนโยนเอาใจใส่ตามปกติก็ยากจะคาดเดา