นอกลานบ้าน
กลุ่มคนติดปลอกแขนแดงถือไฟฉาย วิ่งหน้าเคร่งเข้ามาในบ้านพักครอบครัว เตรียมจับคน
หลายคนตื่นเพราะเสียงของหน่วยติดปลอกแขนแดง ไฟสว่างขึ้นทีละดวง ต่างสวมเสื้อผ้าออกมาดู
ตอนที่ฉินชิงหลีเปลี่ยนเสื้อแล้วลากเจียงชิวเหย่อออกมา ถนนนอกลานบ้านก็เบียดเสียดด้วยผู้คนที่ออกมาดูความครึกครื้น
ยังมีพ่อบ้านทหารหลายคนที่ฝึกหนักในกรมตอนกลางวัน กลับบ้านมาอยากพักผ่อนตอนกลางคืน มองไปก็เห็นแต่เพื่อนร่วมรบที่คุ้นหน้าของเจียงชิวเหย่อ
เจียงชิวเหย่อหันไปหาเพื่อนร่วมรบที่อยู่ใกล้ที่สุด ถามคิ้วขมวด: "นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมแม้แต่หน่วยติดปลอกแขนแดงยังมา?"
ยุคนี้ นโยบายเบื้องบนเข้มงวด ทั่วประเทศมีหน่วยติดปลอกแขนแดงยุ่งจับคนทุกวัน
คนถูกแจ้งความผิด คนติดต่อกับต่างชาติ คนถูกสงสัยเป็นสายให้ศัตรู คนภูมิหลังไม่ดี...
คนถูกจับมาก ต้นทุนแจ้งความผิดใส่ร้ายก็ต่ำ บางทีไม่ต้องมีหลักฐานมาก แค่คำพูดคำเดียว ปากคนร้ายนัก ทำให้คดีผิดพลาดก็มาก
นับว่าเห็นบ่อยจนชิน ใจคนระส่ำระสาย
เกาะนี้แม้อยู่ห่างไกล แต่ก็มีหน่วยติดปลอกแขนแดงประจำการ
แค่คนน้อย ส่วนใหญ่ก็เลยว่าง ไม่ค่อยระดมกำลังมาจับคนแบบนี้
เจียงชิวเหย่อเกือบจะรู้ทันทีที่เห็นหน่วยติดปลอกแขนแดง ว่าเรื่องนี้ร้ายแรง
เขาขมวดคิ้วหนัก ใบหน้าหล่อเข้มเคร่ง คล้ายครุ่นคิด
เพื่อนร่วมรบได้ยินเสียงทุ้มน่าเกรงขามคุ้นหู เงยหน้ามอง เป็นเขา รีบยืนตรงเคารพ สีหน้าเคร่งขรึม รายงาน
"ผู้พันเจียง!"
"รายงาน ผมก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน ออกมาเห็นหน่วยติดปลอกแขนแดงมาจับคนตอนกลางคืน ได้ยินคนว่า... เหมือนในบ้านพักครอบครัวเรามีสายให้ศัตรู ซ่อนไส้ศึกส่งข่าวอยู่!"
เจียงชิวเหย่อฟังแล้ว สีหน้าดำครึ้มทันที ปลายคิ้วคมเข้มยิ่งขมวดแน่น