มู่เอี๋ยนหรานผิดหวังขึ้นมาทันที
เจียงไป่โจวสังเกตเห็นอารมณ์ของนางตกต่ำ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ถ้าเจ้ารู้สึกว่าการไปส้วมสาธารณะลำบาก ข้าช่วยออกเงินให้ไปจ้างคนมาสร้างส้วมก็ได้”
“บนเกาะช่างสร้างส้วมมีอยู่ไม่น้อย เจ้าเอาเงินข้าไปจ้างคนมาสร้างสักอันเถิด”
มู่เอี๋ยนหรานฟังแล้ว อารมณ์ห่อเหี่ยวในใจพลันดีขึ้นไม่น้อย
นางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าอ่อนโยนหล่อเหลาสุภาพของเจียงไป่โจวอย่างเงียบ ๆ พลางคิดในใจว่า—
แม้ตอนนี้เขาจะเย็นชากับนางไปบ้าง แต่ทั้งสองเพิ่งพบหน้ากัน ยังไม่สนิทก็เป็นเรื่องปกติ
อย่างน้อยเจียงไป่โจวก็ปฏิบัติต่อภรรยาอย่างรับผิดชอบมาก ไม่ว่าจะด้านไหนก็ไม่ยอมให้นางลำบาก
เพียงแค่นางพยายามให้มากขึ้น หลังจากแต่งงานแล้วใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวัน วันหนึ่งนางก็ต้องเอาชนะใจชายผู้นี้ได้!
มู่เอี๋ยนหรานคิดเช่นนี้ จิตใจที่ผิดหวังก็กลับมาดีขึ้นไม่น้อย ใบหน้าแดงระเรื่อ เอ่ยอย่างขวยเขินว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถิด รบกวนเกินไปแล้ว”
“ข้าใช้ส้วมสาธารณะของบ้านพักครอบครัวก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเสียเงินสร้างส้วม ข้ากับน้องสาวไม่เหมือนกัน ข้าไม่ได้บอบบางขนาดนั้น เมื่อกี้แค่เห็นชิวเหย่อกำลังช่วยสร้างส้วมให้น้องสาวข้าเลยเอ่ยปากขึ้นมา เจ้าสร้างไม่เป็นก็ช่างเถิด ข้าไม่เป็นไร”
อันที่จริงมู่เอี๋ยนหรานก็อยากใช้เงินสร้างส้วมส่วนตัวในบ้านมาก
แต่นางยิ่งอยากทิ้งภาพลักษณ์ภรรยาที่อ่อนโยนและปราดเปรื่องไว้ในใจของเจียงไป่โจว ตอนนี้จึงฝืนกลั้นสิ่งล่อใจที่จะสร้างส้วมส่วนตัว จำใจปฏิเสธ
อย่างไรเสียเจียงชิวเหย่อก็ช่วยฉินชิงหลีสร้างไว้ในบ้าน ต่อไปก็แค่ไปอาศัยใช้ที่บ้านนาง นางจะไล่ข้าออกไปจริง ๆ หรือ?
ของฟรีไม่เอาคือคนโง่
มู่เอี๋ยนหรานไม่แสดงสีหน้า ยิ้มแย้มแจ่มใส แต่ในใจกลับมีแผนเล็ก ๆ ของตัวเอง คิดคำนวณอย่างรวดเร็ว
เจียงไป่โจวฟังแล้วก็ไม่ได้รบเร้ามากนัก เพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ก็ได้ แล้วแต่เจ้า ถ้าเจ้าอยากสร้างก็เอาเงินบ้านไปจ้างคนสร้าง ข้าจะช่วยเจ้ายื่นเรื่องขออนุมัติ”