ฉินชิงหลีซ้อมใหญ่จนถึงหกโมงเย็น
เธอไม่ได้ออกกำลังกายมานาน พอได้ซ้อมต่อเนื่องหลายชั่วโมงก็เหนื่อยหอบ หน้าขึ้นสีแดงเรื่อ เหงื่อออกเต็มตัว
ฉินชิงหลีเหนื่อยจนแทบยืดหลังไม่ตรง เลิกซ้อมเสร็จเธอก้มตัว เอามือเท้าเข่า หายใจหอบเล็กน้อย ถึงจะเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่ดวงตากลับเป็นประกาย ราวกับมีดวงอาทิตย์ส่องแสง ยิ้มสดใสเจิดจ้า
อย่างที่คิดไว้
เธอยังชอบให้ตัวเองยุ่งอยู่กับเรื่องที่มีสาระ ชีวิตจะได้มีความหมาย ไม่ใช่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปเปล่าๆ
อยู่บ้านเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร มีแต่ทำให้รู้สึกอ้างว้างและว่างเปล่า
คนทำงานวิจัยมันหยุดนิ่งไม่เป็น
น่าเสียดายที่บนเกาะไม่มีสภาพแวดล้อมด้านวิจัย ฉินชิงหลีได้แต่หางานชั่วคราวที่กองศิลป์ทำไปก่อน ค่อยหาโอกาสคิดเรื่องอนาคตทีหลัง
“เสี่ยวฉิน วันนี้เธอทำได้ดีมาก พรุ่งนี้ก็รักษามาตรฐานนี้ไว้นะ สู้ๆ ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอมากเลย”
ตอนเลิกงาน
เหวินหมิงจูยิ้มแย้มเดินเข้ามาตบไหล่บอบบางของเธอเบาๆ แววตาอ่อนโยนอารี เอ่ยปากให้กำลังใจด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
เหวินหมิงจูเดินมาคนเดียว ทำให้ใครต่อใครหันมามองเป็นตาเดียว
คนในกองศิลป์โดยทั่วไปค่อนข้างเป็นมิตร ไม่ได้รังเกียจฉินชิงหลีที่เพิ่งเข้ามาเสริมชั่วคราว
พวกเขากระตือรือร้นกรูเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง หัวเราะร่วนพูดคุยกันอย่างสนิทสนม
“ใช่เลย เสี่ยวฉิน วันแรกที่เธอมาซ้อมกับพวกเรา เธอก็ปรับตัวได้ถึงขั้นนี้ เก่งมากแล้วนะ”
“ฮ่าๆ ก็อย่างว่าแหละนะ รู้สึกว่าสหายฉินนี่ไม่เหมือนมือใหม่เลย เหมือนทำงานกับเรามาหลายปี ฉันว่าถ้ารักษาระดับนี้ไว้ได้ รับรองว่าก่อนงานสังสรรค์ศิลปะเราต้องซ้อมจนใช้ได้แน่”
“เฮ้อ เดิมทีฉันยังกังวลว่าพอเสี่ยวอู๋หกล้มเจ็บไป จะหาคนมาแทนไม่ได้ ที่ไหนได้โชคดีจริงๆ เลย เมียใหม่ผู้บังคับการเจียงเต้นเก่งมาก อยู่ดีๆ ก็มาเจอพวกเรา ฮ่าๆๆ”
เสี่ยวอู๋ก็คือคนที่พลาดขาหักต้องเข้าโรงพยาบาลทหารพักรักษาตัวนั่นแหละ
ฉินชิงหลีฟังคนรอบตัวชมด้วยความจริงใจและเป็นมิตรแล้วก็ยิ้ม รู้สึกเกรงใจจนไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่ถ่อมตัวเป็นครั้งคราว