จวนเฉิน
ที่พักของเฉินฉางอาน
"ประหลาด ข้ารู้สึกถึงกลิ่นอายของเจ้าหนุ่มฉางอานไม่ได้เลย หรือว่าเขาไม่ได้อยู่ในห้อง"
"เป็นไปไม่ได้ ตลอดสามวันนี้ ฉางอานไม่เคยปรากฏตัว และเขากำชับไว้ ห้ามพวกเราไปรบกวนเขา"
หน้าห้องของเฉินฉางอาน ท่านแปดผู้แบกดาบกับท่านเก้าผู้กอดดาบเล่มใหญ่ ทั้งสองเอ่ยด้วยความสงสัย
ในแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงลึกซึ้ง
ด้วยพลังของพวกเขาสองคน ถึงกับสัมผัสกลิ่นอายของเฉินฉางอานไม่ได้ นับว่าน่าประหลาดยิ่งนัก
...
ขณะเดียวกัน ในห้วงลึกของนภาดารา ความอลเวงไร้ขอบเขต สะพานหลากสีทอดข้ามนภาดารานับล้านลี้ ณ เบื้องลึกของสะพาน กระจกทรงรีโบราณบานหนึ่งลอยอยู่ แผ่พุ่งเทวฤทธิ์ไพศาล ประหนึ่งปราบปรามทุกสิ่งใต้หล้า
ภายในกระจก เงาหนึ่งสัมผัสทุกอย่างในจวนเฉิน ส่งเสียงเย็นชา "ทวยเทพเก่าแก่จากแดนเทพนิรันดร์พวกนี้ ช่างมีใจเล่นใหญ่เหลือเกิน เป็นแค่ร่างแบ่งภาคแท้ๆ ยังต้องผนึกความทรงจำตนเองอีก มาเล่นเกมตระกูลเล็กเล่นขายของกันที่นี่ ชิชิ น่าเบื่อเสียจริง..."
เสียงของจิตวิญญาณในกระจกนั้น ไม่มีใครได้ยิน...
...
ในเวลาเดียวกัน ณ จวนเฉิน นครฉางอาน แคว้นต้าโจว หลังจากเฉินฉางอานเข้าไปในโลงเทพทมิฬ ก็เหมือนสาบสูญไปจากโลกนี้โดยสิ้นเชิง
เขายามนี้ อยู่ในห้วงอวกาศจักรวาลกว้างใหญ่ไร้สิ้นสุด
นั่งขัดสมาธิ กลิ่นอายของเขาพุ่งสูงขึ้นไม่หยุด พร้อมกับพลังงานปั่นป่วนดุดันที่ดูเหมือนสะสมในร่าง ทำให้เขาเสมือนอสูรกายดึกดำบรรพ์ แผ่กลิ่นอายน่าหวาดหวั่น
"ฮือ......"
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด เฉินฉางอานค่อยๆ ลืมดวงตาดำขลับ ถอนหายใจขุ่นมัวเบาๆ
"สายเลือด......มารวิปริต!"
เขาพึมพำ ดวงตาเต็มไปด้วยความระทึก
นี่คือสายเลือดที่โลงเทพทมิฬทิ้งไว้ให้เขา
นอกจากนี้ ยังมีเคล็ดวิชาและกระบวนท่ากระบี่อีกหนึ่งชุด