หลังขันทีจากไป โถงรับรองใหญ่ก็เงียบงันชั่วขณะ มีเพียงควันธูปบนโต๊ะบูชาที่ยังคงลอยขึ้นเป็นสายบาง ๆ
เซียวบิดาค้ำเข่าลุกขึ้น ครั้นยืนมั่นคงแล้วจึงยื่นมือไปจับพนักเก้าอี้ข้างกาย
พระราชทานสมรสมาอย่างกะทันหัน กำหนดวันแต่งงานก็เร่งรัดถึงเพียงนี้ เขาจึงไม่เข้าใจอยู่ชั่วขณะว่าเหตุใดฝ่าบาทจึงทรงเลือกตระกูลเซียว
เซียวมารดาก้าวพรวดเข้าไป ประคองเซียวอวี่เวยให้ลุกขึ้น นางไม่เหมือนสามีที่ยังต้องคำนึงถึงภาพลักษณ์ในราชสำนัก ยามนี้หัวใจทั้งดวงมีแต่ชะตากรรมของบุตรสาว ความกังวลฉายชัดอยู่หว่างคิ้วและแววตา ปลายนิ้วแตะต้องแขนเสื้อบุตรสาวเมื่อใด ร่างกายก็สั่นระริกเมื่อนั้น ด้านหนึ่งนางปวดใจที่บุตรสาวผู้แสนดีต้องไปเป็นแม่เลี้ยงของบุตรภรรยาเดิมในจวนโหว ผู้คนต่างหลีกหนี อีกด้านหนึ่งกำหนดแต่งงานในอีกสิบห้าวันก็กระชั้นชิดเข้ามาทุกที ทั้งชุดแต่งงาน สินเดิม ของกำนัลและการไปมาหาสู่ ล้วนมีเรื่องให้จัดการมากมาย ทุกสิ่งต้องเตรียมการโดยพลัน ความกังวลนานัปการทับถมอยู่ในใจ จนขอบตาแดงเรื่อ ทว่านางยังฝืนกลั้นไว้ ไม่ยอมหลั่งน้ำตาต่อหน้าผู้คน
“เวยเอ๋อร์?” นางกดเสียงซึ่งสั่นเครือแผ่วเบา เอ่ยเรียก
“ท่านแม่” สีหน้าเซียวอวี่เวยยังคงเลื่อนลอยอยู่บ้าง “สิบห้าวันจะตัดชุดแต่งงานทันหรือเจ้าคะ?”
คำถามเดียวของบุตรสาวทำให้เซียวมารดาจุกแน่นในอก จนชั่วขณะหนึ่งไม่อาจตอบได้
เซียวโส่วหลี่กับเซียวอวี่เซวียนซึ่งอยู่ข้าง ๆ ยังเยาว์วัย ไม่เข้าใจความสำคัญของเรื่องนี้ ได้ยินเพียงว่าพี่รองจะแต่งกับโหวติ้งหย่วนผู้เลื่องชื่อ
สองพี่น้องชะงักไปก่อน จากนั้นก็เบิกตากว้าง แล้วแทบจะขยับเข้ามาข้างหน้าพร้อมกัน
“โหวติ้งหย่วนหรือ?”
“โหวติ้งหย่วนผู้เก่งกาจคนนั้นน่ะหรือ?”
“พี่รองจะแต่งกับเขาจริง ๆ หรือ?!”
ซุนซื่อ ลูกสะใภ้คนรอง หน้าซีดเผือด ยืนอยู่ด้านข้าง ใจหนึ่งก็เป็นห่วงน้องสามีจนแทบกลั้นหายใจ “เร่งรัดเกินไปจริง ๆ สิบห้าวัน เตรียมการทุกอย่างไม่ทันแน่...”
เซียวมารดาสูดลมหายใจลึก บังคับตนให้สงบลง ก่อนคำนวณเรื่องน้อยใหญ่ในบ้านอย่างรวดเร็ว “ชุดแต่งงาน ที่นาและร้านค้า เครื่องเรือนสินเดิม งานเลี้ยง เทียบเชิญ...สัญญาซื้อขายฉบับใดรวมเป็นสินเดิม ฉบับใดเก็บไว้ที่บ้าน ล้วนต้องจัดแยกให้ชัดเจนโดยพลัน”
เซียวโส่วเหรินซึ่งยืนนิ่งอยู่ตรงมุมห้องมาตลอดขมวดคิ้วแน่น เขาไม่เหมือนบิดาที่กังวลเพียงว่าฝ่าฝืนพระบัญชาไม่ได้ และไม่เหมือนมารดาที่วุ่นอยู่กับการจัดเตรียมเรื่องจิปาถะ ตั้งแต่พระราชโองการมาถึง เขาก็ได้กลิ่นความผิดปกติแล้ว จวนโหวติ้งหย่วนจมอยู่ท่ามกลางการแก่งแย่งในราชสำนัก พระราชทานสมรสครั้งนี้กะทันหันเกินไป ไหนเลยจะเป็นวาสนาจากสวรรค์ เห็นชัด ๆ ว่าผลักน้องสาวไปยืนท่ามกลางกระแสลมคมคลื่น ความรู้สึกไร้กำลังถาโถมทับอก เด็กหนุ่มคับแค้นใจ ทว่าก็รู้ดีว่าเมื่อพระบัญชาอยู่เบื้องหน้า ตนย่อมเปลี่ยนแปลงสิ่งใดไม่ได้ ครั้นเสียงสนทนาของทุกคนค่อย ๆ ซาลง เขาจึงเอ่ยเสียงขรึมว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ การแต่งงานครั้งนี้...เกรงว่าจะไม่เรียบง่ายอย่างที่เห็น”
“ข้ารู้” เซียวบิดายกมือห้าม สีหน้าเคร่งขรึม “ฐานะของสองตระกูลเดิมทีก็ไม่เหมาะสมกันอยู่แล้ว จวนโหวติ้งหย่วนมีอำนาจบารมีเพียงใด ส่วนตระกูลเซียวของเราเป็นเพียงขุนนางบัณฑิตสายบริสุทธิ์ ปกติก็ไม่ข้องเกี่ยวกับขุนนางผู้มีความดีความชอบและขุนศึก เรื่องแต่งงานครั้งนี้ชวนให้สงสัย”
“ไหนเลยจะมีเพียงชวนให้สงสัย” เซียวโส่วเหรินส่ายหน้าช้า ๆ ความกังวลที่ไม่อาจคลี่คลายพลุ่งพล่านในดวงตา “เรื่องนี้กะทันหันเกินไป ทำให้ผู้คนไม่อาจวางใจ”
เซียวอวี่เวยกลับไปนั่งบนเก้าอี้ เจ้าแมวน้อยนอนหมอบอยู่ข้างเท้านาง ดูคล้ายสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอึมครึมในโถง จึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหดตัวกลับไปบนเบาะ
เซียวมารดาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เดินไปกลางโถงแล้วตบมือเบา ๆ พ่อบ้านเฉียนผู้ดูแลกิจการกับบ่าวรับใช้ทั้งหลายรีบก้าวเข้ามารอฟังคำสั่ง
“ฟังให้ดี” เซียวมารดาไม่ได้ขึ้นเสียง ทว่าทุกถ้อยคำชัดเจน “สินเดิมของคุณหนูให้จัดตามบัญชีที่ข้าเตรียมไว้ให้นางก่อนหน้า ของที่ขาดให้ไปซื้อมาเติมในวันนี้ ไปนำสัญญาที่ดินและร้านค้าจากคลังมา ข้าจะตรวจดูด้วยตนเอง บ่ายวันนี้เชิญช่างปักที่ฝีมือดีที่สุดในเมืองหลวงมาที่จวน ให้เร่งตัดชุดแต่งงาน หากจองโต๊ะที่หอเมาสุราไม่ได้ ก็ไปถามที่หอถงฝูทันที”
นางมองบุตรสาวแล้วกุมมือนางไว้
“ยังเหลืออีกสิบห้าวัน แม่จะจัดการให้เรียบร้อย”
จากนั้นทั้งจวนก็วุ่นวายโกลาหล เรื่องใหญ่เรื่องเล็กสุมปนกันไปหมด กาลเวลาสิบห้าวันผ่านพ้นไปในชั่วพริบตา พริบตาเดียวก็ถึงคืนก่อนวันออกเรือน
แสงเทียนในเรือนรู้การเพาะปลูกไหววูบ หีบห่อวางซ้อนกันสูงกว่าครึ่งตัวคน โย่วเอ๋อร์กับจวี๋เอ๋อร์พาสาวใช้และหญิงรับใช้สูงวัยข้างล่างวุ่นวายไปมา คอยตรวจนับและจัดเก็บสิ่งของสินเดิม นอกจากผ้าไหมแพรพรรณกับเครื่องทองเงินแล้ว ยังมีหีบไม้ใส่กุญแจใบหนึ่ง บรรจุตำรับอาหารที่เซียวอวี่เวยรวบรวมมาตลอดหลายปี ตั้งแต่ขนม ของแกงน้ำ ไปจนถึงผลไม้เชื่อม แต่ละหน้าลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อย
แมวน้อยผูกแถบผ้าไหมสีแดงไว้รอบคอ ขดตัวอยู่ตามซอกหีบสินเดิม วางหัวบนอุ้งเท้าคู่หน้า นาน ๆ ครั้งจึงเหลือบมองเงาร่างผู้คนที่กำลังวุ่นวายรอบด้าน หางเล็กเรียวแกว่งเบา ๆ เป็นครั้งคราว
เซียวมารดานั่งลงข้างบุตรสาว บนใบหน้าไร้ซึ่งความยินดีของการแต่งงาน มีเพียงความกังวลหนักอึ้ง เสียงไส้เทียนแตกเปรี๊ยะเบา ๆ แสงไฟส่องให้คิ้วตาของนางดูเคร่งขรึมยิ่งขึ้น
“เวยเอ๋อร์ เมื่อเจ้าไปจวนโหว ฐานะคือฮูหยินโหว ฟังดูมีเกียรติ ทว่าความจริงต้องทำหน้าที่แม่เลี้ยง คำว่าแม่เลี้ยงนี้เป็นหน้าที่ที่ยากที่สุดในใต้หล้า” เซียวมารดากุมมือนางเบา ๆ กำชับเสียงต่ำอย่างละเอียด “ระหว่างสามีภรรยาไม่จำเป็นต้องฝืนเรียกร้องความรักลึกซึ้ง ขอเพียงเคารพให้เกียรติกันดุจแขกก็พอ นิสัยของตี๋ซิวเหยียนเย็นชาแข็งกระด้าง เจ้าไม่จำเป็นต้องจงใจเข้าไปใกล้ รักษาขอบเขตของตนให้ดีก็พอ เรื่องที่ยากที่สุดคือบุตรชายหญิงทั้งสองของเขา มิใช่ลูกแท้ ๆ ของเจ้า หากเข้มงวดเกินไปก็จะถูกกล่าวหาว่าทารุณลูกเลี้ยง หากปล่อยปละละเลยเกินไปก็จะถูกตำหนิว่าเอาใจจนเสียคน การวางตัวให้พอดีในเรื่องนี้ยากที่สุด จงระมัดระวังทุกเรื่อง อย่าฝืนตนเอง และเผื่อทางถอยให้ตนสักสามส่วนเสมอ”
เซียวมารดาพักหายใจครู่หนึ่ง แล้วกำชับต่อ
“สาวใช้คนสนิทของเจ้าสองคนคือโย่วเอ๋อร์กับจวี๋เอ๋อร์ โย่วเอ๋อร์รู้จักกาลเทศะ จัดการเรื่องราวรอบคอบ ต่อไปหากนางยินยอม เมื่อถึงเวลาค่อยหาผู้ดูแลกิจการในจวนโหวมาให้นางแต่งด้วย หลังแต่งงานก็ให้นางเป็นแม่นมผู้ดูแลกิจการในจวน ส่วนจวี๋เอ๋อร์เป็นคนเฉลียวฉลาด ฝีมือแต่งหน้าทำผมยอดเยี่ยม ทั้งยังฝึกฝนวิชาเรือนครัวมาพร้อมเจ้าตั้งแต่เด็ก คนทั้งสองที่คอยรับใช้เจ้ามาตั้งแต่เล็ก ข้ายังพอวางใจได้”
“เดิมทีด้วยนิสัยของเจ้า การแต่งเข้าบ้านสามัญชนที่ฐานะมั่งคั่งและใช้ชีวิตเรียบง่าย ย่อมเป็นที่พึ่งพิงที่ดีที่สุด ใครจะคิดว่าโลกนี้ผันแปรเกินคาด...ช่างเถิด ไม่พูดถึงเรื่องเหล่านี้แล้ว ข้าเตรียมบ่าวสินเดิมไว้ให้เจ้าสองครอบครัว ครอบครัวหนึ่งคือสกุลฉิน สองสามีภรรยาสกุลฉินซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง ช่วยเจ้าจัดการงานในเรือนชั้นในได้ บุตรชายหญิงของพวกเขายังเล็ก ต่อไปค่อยดูสถานการณ์แล้วจัดหน้าที่ให้ตามเหมาะสม”
“อีกครอบครัวหนึ่งคือสกุลโจว สองสามีภรรยาสกุลโจวเป็นคนเฉลียวฉลาด แต่เดิมเคยเป็นผู้ดูแลกิจการของตระกูลใหญ่ หลังเจ้านายเดิมตกต่ำ ข้าก็บังเอิญซื้อพวกเขากลับมา บุตรชายสองคนของบ้านนี้อายุสิบกว่าปีแล้ว พอช่วยแบ่งเบาภาระได้ เจ้าจัดให้ครอบครัวนี้ไปอยู่ภายนอก ช่วยดูแลที่นาและร้านค้าสินเดิม ทั้งช่วยส่งข่าวให้เจ้า”
“ต่อไปหากคนไม่พอ ก็เขียนจดหมายกลับมาบอกแม่”
เซียวอวี่เวยตั้งใจฟังอย่างเงียบงัน ขอบตาร้อนผ่าวเล็กน้อย ปลายนิ้วลูบลายปักบนแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัว นางรู้แจ้งแก่ใจว่าหนีการแต่งงานครั้งนี้ไม่พ้น วันหน้าปัญหานานัปการย่อมถาโถมเข้ามา มารดาทุ่มเทแรงกายแรงใจเช่นนี้ ก็เพราะกลัวว่านางจะยืนหยัดในจวนโหวไม่ได้ นางลอบทอดถอนใจเบา ๆ ว่า ช่างเถิด เมื่อหนีไม่พ้น ก็เผชิญหน้ากับมันอย่างผ่าเผย
“ท่านแม่ ข้าเข้าใจแล้ว” นางเอนกายซบอกเซียวมารดาเช่นเมื่อครั้งเยาว์วัย เอ่ยเสียงอู้อี้ “ข้าไม่หวังให้เด็ก ๆ สนิทสนมกับข้ามากมาย และไม่หวังให้ท่านโหวรักใคร่ข้าลึกซึ้ง ขอเพียงต่างฝ่ายต่างเคารพกัน ให้ข้ามีที่พำนักอันสงบสุข ครอบครัวอยู่กันอย่างราบรื่นก็พอ”